Asa-yı Musa, Bediüzzaman Said Nursî’nin kaleminden çıkan ve okudukça insanın hem zihnine hem kalbine dokunan özel eserlerden biri. Ama baştan söyleyeyim, bu kitap öyle hızlıca okunup bitirilecek bir kitap değil; daha çok sakin sakin, sindire sindire okunması gereken bir eser. Kitabı okurken en çok dikkat çeken şey, anlatımın seni zorlamadan düşünmeye yönlendirmesi. Yani doğrudan bir şey dayatmıyor, aksine kainattaki düzeni ve varlıkların uyumunu göstererek seni kendi sonucuna ulaştırıyor. Bu da okurken ayrı bir etki bırakıyor çünkü insan sanki kendi keşfediyormuş gibi hissediyor. İçerik olarak iman konularını ele alıyor ama bunu klasik bir anlatımla değil, daha çok mantık ve akıl üzerinden yapıyor. “Neden inanıyorum?” sorusuna cevap arayan biri için gerçekten anlamlı bir yol sunuyor. Özellikle kainatın bir düzen içinde olması üzerinden yapılan açıklamalar oldukça etkileyici. Benzetmelerin kullanımı da kitabı güçlü kılan şeylerden biri. Soyut konuları somut hale getiriyor. Kainatı bir saray gibi anlatması mesela, her şeyin yerli yerinde olması fikrini daha net anlamanı sağlıyor. Bu da anlatımı daha akıcı ve anlaşılır kılıyor. Tabii dili zaman zaman ağır gelebiliyor. Eski kelimeler ilk başta zorlayabilir ama biraz devam edince alışıyorsun. Hatta o dilin kendine özgü bir derinliği olduğunu fark ediyorsun ve bu da kitabın etkisini artırıyor. En güzel tarafı ise sadece bilgi vermemesi; insanın içine dokunması. Okurken ister istemez kendi hayatını, inancını ve düşüncelerini sorgulamaya başlıyorsun. Kitap bittiğinde de etkisi hemen geçmiyor, bazı cümleler aklında kalıyor. Kısacası Asa-yı Musa, sabır isteyen ama karşılığını fazlasıyla veren bir eser. Eğer biraz durup düşünmeyi seviyorsan ve okuduğun şeyin sende iz bırakmasını istiyorsan, bu kitap gerçekten sana çok şey katabilir. :)
·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.