Ben kitabını açıkçası hiç beğenmedim. Bana göre gereğinden fazla abartılan bir eser. Olaylar çok yavaş ilerliyor ve sürekli bir şey olacak diye bekliyorsunuz ama çoğu zaman hiçbir şey olmuyor. Bu yüzden kitap bana oldukça sıkıcı geldi.
Bazı karakterler başta çok önemli gibi gösteriliyor ama sonra ortadan kayboluyorlar. Sonu da biraz garip ve eksik bitmiş gibiydi. En çok zorlayan şey ise ana karakterin sürekli iç monolog yapmasıydı. Kendi korkuları, kararsızlıkları ve inatlaşmaları bir süre sonra yorucu hale geliyor.
Peyami Safa’nın daha güzel romanları olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden bu kitabın bu kadar övülmesini pek anlamıyorum. Benim için beklentiyi karşılamayan, ağır ve sıkıcı bir kitaptı. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu