Şeyma Demir’in kaleme aldığı "Gelin", 1940’lı yıllarda geçen ve yaşanmış gerçek bir hikâyenin sarsıcı izlerini taşıyor. Henüz 15 yaşındayken kendisinden 10 yaş büyük olan İsmail ile evlendirilen küçük Zelal’in, acıyla yoğurulan ama bir o kadar da direnç dolu yolculuğuna eşlik ediyoruz. İsmail’in ona bir çocuk gibi değil, sevgi ve şefkatle yaklaşmasıyla başlayan bu hikâye; İsmail’in zamansız vedası, hiç tanımayacağı babasının adını alan bebeği Emin’in doğuşu ve ardından gelen zorunlu evliliklerle tam bir hayat mücadelesine dönüşüyor. 1960’lı yılların toplumsal yapısında kadının yerini defalarca sorgulatan bu eserde; Zelal’in kayınvalidesine duyduğu hayranlıktan, Süleyman’ın sahiplenişine kadar her karakter ruhunuza dokunuyor. Ancak kitabın sonlarına doğru acı öyle bir katmerleniyor ki, özellikle 384. sayfayı ve o an hissettiklerimi asla unutamayacağımı biliyorum. Onca kaybın üzerine binen "yine mi kaybedeceğim?" korkusu, Zelal’in o güçlü duruşuyla birleşince insanı derinden sarsıyor. Ben Zelal’i her sayfada yeniden tanıdım, onun gücüne yeniden hayran kaldım. Eğer kalbinize dokunacak gerçek bir yaşam öyküsü arıyorsanız, Zelal’in bu sessiz ama derin çığlığına mutlaka kulak verin.
Peki, siz bu kitabı okudunuz mu? Sizi en çok sarsan sayfa hangisiydi? Yorumlarda buluşalım.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.