Nevzat’ın Hafızasında Bir Türkiye Portresi
Ahmet Ümit ile geç tanıştım. 
Yırtıcı Kuşlar Zamanı, yazardan okuduğum ilk kitap oldu ve açıkçası bu tanışma benim için güçlü bir başlangıç sayılır. Çünkü Ahmet Ümit’in dili, olayları akıcı biçimde anlatışı, okuru sıkmadan merakta tutması ve polisiye atmosferi diri tutma becerisi bu romanda kendini hemen hissettiriyor.
Kitap, Başkomser Nevzat’ın etrafında şekilleniyor; fakat bu defa mesele yalnızca bir cinayetin çözülmesi değil. Ağva’da bir heyelan sonucu ortaya saçılan kemikler, zamanla Nevzat’ın geçmişine, ailesinin ölümüne ve teşkilatın içindeki karanlık ilişkilere uzanan daha büyük bir dosyanın kapısını aralıyor. Yani roman bir yandan faili meçhul bir cinayetin peşinden giderken, diğer yandan uyuşturucu operasyonları, kirli polisler, suç örgütleri, siyaset-mafya ilişkileri ve ahlaki çürüme gibi alanlara temas ediyor. Bu yönüyle kitap sadece polis teşkilatına değil, aslında birçok kuruma ve toplumsal yapıya da ayna tutuyor. Çünkü romanda anlatılan bozulma yalnızca bireysel bir kötülük değil; liyakat kaybolduğunda sadakatin, sadakat kaybolduğunda yasanın, yasa kaybolduğunda ülkeye bağlılığın da zedelendiği daha geniş bir çöküş hali.
Benim için kitabın en başarılı taraflarından biri, birçok kişiyi şüpheli konumuna getirip asıl sorumluyu sona saklama becerisiydi. Polisiye atmosfer genel olarak diri tutulmuş. Dil sade, akış rahat, olay örgüsü merak duygusunu büyük ölçüde koruyor. Ahmet Ümit’in okuru yormayan ama meseleyi de hafife almayan anlatımı, kitabı hızlı okunur hale getiriyor.
Fakat kitabın eleştirilecek yanları da var. Özellikle Başkomser Nevzat’ın travması, hafıza kaybı ve psikojenik füg meselesi romana psikolojik bir derinlik katıyor; fakat yer yer olay örgüsünün hızını düşürüyor. Rüyalar, tekrarlar ve hatırlama çabaları bazı okurlar için anlamlı bir derinlik oluşturabilir; ama benim gibi akıcılığı, polisiye ritmi ve merak duygusunu daha çok önemseyen biri için zaman zaman uzatılmış hissi verebiliyor.
Asıl eleştirim ise final kısmına dair. Kitap boyunca kurulan merak, çürüme atmosferi ve psikolojik gerilim düşünüldüğünde finalin daha sarsıcı olmasını beklerdim. Şüphelinin saklanışı başarılı; fakat anlatımın finaldeki etkisi biraz yavan kaldı. Bunca derinlik, rüya, tekrar, hafıza ve travma anlatısından sonra son bölümün daha vurucu, daha duygusal ve daha kalıcı bir kapanış yapmasını isterdim. Kısacası roman boyunca derinlik için açılan damar, finalde aynı kuvvette kapanmamış gibi hissettirdi.
Yine de bütün bunlara rağmen Yırtıcı Kuşlar Zamanı benim için güçlü bir okuma oldu. Türkiye’nin yakın dönemine, toplumsal karamsarlığa, suçun sıradanlaşmasına, paranın ve gücün her kapıyı açmasına dair sert ama anlaşılır bir tablo çiziyor. Bu tablo yer yer insanı umutsuzluğa sürüklüyor; fakat Nevzat Bey gibi hâlâ yasa, vicdan ve adalet duygusunu kaybetmemiş insanların varlığı da bir umut bırakıyor.
Puanım: 8/10
Eksiklerine rağmen dili, akıcılığı, güncel Türkiye portresi, teşkilat içindeki çürümeyi işlemesi ve polisiye merakı diri tutmasıyla benim için değerli bir roman oldu. Final daha vurucu olsaydı, bu kitap bende çok daha kalıcı bir yere oturabilirdi.1000Kitap
Ahmet Ümit ile geç tanıştım. Yırtıcı Kuşlar Zamanı, yazardan okuduğum ilk kitap oldu ve açıkçası bu tanışma benim için güçlü bir başlangıç sayılır. Çünkü Ahmet Ümit’in dili, olayları akıcı biçimde anlatışı, okuru sıkmadan merakta tutması ve polisiye atmosferi diri tutma becerisi bu romanda kendini hemen hissettiriyor.
Kitap, Başkomser Nevzat’ın etrafında şekilleniyor; fakat bu defa mesele yalnızca bir cinayetin çözülmesi değil. Ağva’da bir heyelan sonucu ortaya saçılan kemikler, zamanla Nevzat’ın geçmişine, ailesinin ölümüne ve teşkilatın içindeki karanlık ilişkilere uzanan daha büyük bir dosyanın kapısını aralıyor. Yani roman bir yandan faili meçhul bir cinayetin peşinden giderken, diğer yandan uyuşturucu operasyonları, kirli polisler, suç örgütleri, siyaset-mafya ilişkileri ve ahlaki çürüme gibi alanlara temas ediyor. Bu yönüyle kitap sadece polis teşkilatına değil, aslında birçok kuruma ve toplumsal yapıya da ayna tutuyor. Çünkü romanda anlatılan bozulma yalnızca bireysel bir kötülük değil; liyakat kaybolduğunda sadakatin, sadakat kaybolduğunda yasanın, yasa kaybolduğunda ülkeye bağlılığın da zedelendiği daha geniş bir çöküş hali.
Benim için kitabın en başarılı taraflarından biri, birçok kişiyi şüpheli konumuna getirip asıl sorumluyu sona saklama becerisiydi. Polisiye atmosfer genel olarak diri tutulmuş. Dil sade, akış rahat, olay örgüsü merak duygusunu büyük ölçüde koruyor. Ahmet Ümit’in okuru yormayan ama meseleyi de hafife almayan anlatımı, kitabı hızlı okunur hale getiriyor.
Fakat kitabın eleştirilecek yanları da var. Özellikle Başkomser Nevzat’ın travması, hafıza kaybı ve psikojenik füg meselesi romana psikolojik bir derinlik katıyor; fakat yer yer olay örgüsünün hızını düşürüyor. Rüyalar, tekrarlar ve hatırlama çabaları bazı okurlar için anlamlı bir derinlik oluşturabilir; ama benim gibi akıcılığı, polisiye ritmi ve merak duygusunu daha çok önemseyen biri için zaman zaman uzatılmış hissi verebiliyor.
Asıl eleştirim ise final kısmına dair. Kitap boyunca kurulan merak, çürüme atmosferi ve psikolojik gerilim düşünüldüğünde finalin daha sarsıcı olmasını beklerdim. Şüphelinin saklanışı başarılı; fakat anlatımın finaldeki etkisi biraz yavan kaldı. Bunca derinlik, rüya, tekrar, hafıza ve travma anlatısından sonra son bölümün daha vurucu, daha duygusal ve daha kalıcı bir kapanış yapmasını isterdim. Kısacası roman boyunca derinlik için açılan damar, finalde aynı kuvvette kapanmamış gibi hissettirdi.
Yine de bütün bunlara rağmen Yırtıcı Kuşlar Zamanı benim için güçlü bir okuma oldu. Türkiye’nin yakın dönemine, toplumsal karamsarlığa, suçun sıradanlaşmasına, paranın ve gücün her kapıyı açmasına dair sert ama anlaşılır bir tablo çiziyor. Bu tablo yer yer insanı umutsuzluğa sürüklüyor; fakat Nevzat Bey gibi hâlâ yasa, vicdan ve adalet duygusunu kaybetmemiş insanların varlığı da bir umut bırakıyor.
Puanım: 8/10
Eksiklerine rağmen dili, akıcılığı, güncel Türkiye portresi, teşkilat içindeki çürümeyi işlemesi ve polisiye merakı diri tutmasıyla benim için değerli bir roman oldu. Final daha vurucu olsaydı, bu kitap bende çok daha kalıcı bir yere oturabilirdi.·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.