Cömertliğin İntiharı, Sadakatin Mezarı: Atinalı Timon
"Dünya bir tiyatro sahnesiyse, Timon o sahnede ışıklar söndüğünde tek başına kalan tek gerçektir."
Shakespeare’in külliyatı içinde Atinalı Timon, sadece bir trajedi değil; insan ruhunun en yüksek zirvesinden en karanlık uçurumuna yuvarlanışının anatomisidir. Timon; sofrası açık, yüreği geniş, dost sanılan gölgelerin ortasında bir güneş gibi parlayan o adam...
Ta ki cebindeki altınlar tükenip, ruhundaki samimiyet o soğuk gerçekle çarpışana dek.
Bu eser, bir "insandan kaçış" (mizantropi) manifestosu. Timon’un cömertliği bir erdemden ziyade, aslında insanın doğasına karşı işlenmiş naif bir suçtur. Çünkü insan, kendisine verilenin ağırlığı altında ezilirken, verene karşı gizli bir nefret besler.
Borç alınan altınlar iade edilebilir ama minnet borcu, insanın gururunu zehirleyen bir prangadır.
Atina’nın o yaldızlı salonlarından, doğanın vahşi ve dürüst kucağına kaçan Timon bize şunu fısıldar: “Altın! Sarı, parıltılı, kıymetli altın! Karayı ak, çirkini güzel, eğriyi doğru, alçağı soylu, yaşlıyı genç, korkağı yiğit yapmaya yeter.”
·
112 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncilâ Nisâ TÜZÜN ✍🏼Eğer hayatınızda en az bir kez "her şeyimi verdim ama sonunda bir hiçle kaldım" dediyseniz, Timon sizin en dürüst aynanızdır. Atinalı Timon, sadece bir klasik değil; her çağın, her sokağın ve her maskeli yüzün bitmeyen hikayesi. 🎭📜🗝️open.spotify.com/track/73SspxaPu...