OthelloAlıntı
Shakespeare’in Othello’su, asırlardır "kıskançlık trajedisi" olarak anılsa da aslında insanın en savunmasız yanlarını, güvenin kırılganlığını ve dışlanmışlığın yarattığı derin sızıyı anlatan zamansız bir ayna gibi. Kitabı okurken, sadece Mağribi bir komutanın sevdiği kadını öldürmesine giden süreci değil; manipülasyonun bir insan ruhunu nasıl adım adım zehirlediğini, en saf duyguların bile doğru fısıltılarla nasıl birer silaha dönüşebileceğini dehşetle izliyorsunuz. Othello, toplumun ona biçtiği "yabancı" kimliğinden kurtulup kendine bir yuva ve itibar inşa etmişken, Iago’nun o şeytani ama bir o kadar da insani zaafları hedef alan kurgusuyla sarsılır; burada asıl trajedi, bir mendilin kaybolması değil, bir insanın kendi benliğine olan inancını yitirmesidir. Okurken kendinizi sık sık "Ben olsam inanır mıydım?" ya da "Hayatımda kaç tane Iago var?" diye sorarken buluyorsunuz; çünkü Shakespeare bu eserde kötülüğü karikatürize etmek yerine, onu hepimizin aşina olduğu o küçük şüphe tohumlarının içine gizleyerek sunuyor. Nihayetinde Othello, sevginin ne kadar büyük bir güç olduğunu kanıtladığı kadar, şüpheyle beslenen bir zihnin en büyük kaleleri bile içeriden nasıl çökertebileceğini gösteren, okuru kendi iç dünyasındaki adalet ve güven duygusuyla baş başa bırakan sarsıcı bir yüzleşme eseridir.
Herkese iyi okumalar dilerim.
·
128 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.