Bir insanın sadece duygularıyla yaşamasının ne kadar yorucu olabileceğini fark ettim. Werther, Lotte’ye olan aşkını o kadar büyütüyor ki, bir süre sonra dünya onun için sadece bu aşktan ibaret kalıyor. Aslında her mektubunda kendi sonunu hazırladığını hissediyorsunuz ama elinden bir şey gelmiyor. Kitap bana, insanın kalbine bu kadar söz geçirememesinin hem çok romantik hem de çok korkutucu olduğunu düşündürdü. Gerçek hayattan kopup sadece hislerine sığınan birinin hüzünlü ve çaresiz bir günlüğü gibi."