Umut çölün ortasındaki bir mısır fidesi,kavurucu sıcağa ve susuzluğa rağmen günden güne uzayan ve serpilen...Hayat hep dümdüz gitmez, bazen dikleşir yollar; sert rüzgarlar kırar umudun dalını kolunu...Yaşamak ölmekten yeğdir yine de, umudu diri tutmak için direnirsin zorlaşan şartlara; kah küfrederek,kah boyun eğerek...Bazen kör bir köpeğin yoldaşlığından bulursun gücü,bazen masmavi gökyüzünde ışıl ışıl yanan yıldızlardan... Umut hiç bir zaman bitmez filizlenir yeniden kırıldığı yerden; çölün kavurucu sıcağı altında nazlı nazlı sallanan yeşil bir ferahlıktır o, her dem... Umuda sarıldığın kadar tutunursun hayata...Umudun bittiği yerde kendi mezarını kazarsın.
Kitap, ölümün kıyısında umut ve çaresizlik arasında didinen insanın zamanla ve mekanla ilişkisini ele alıyor.
Yazarla ilgili kısa bir araştırma yaptığımda ordudan ayrılmak durumunda kaldığı, Çin'in baskıcı tutumu nedeniyle eserlerinin sansürlendiği, kendinin de eserlerini bastırabilmek için kendi kendine otosansür uyguladığı bilgilerine ulaşıyorum.Bu sebeplerle olsa gerek yazar,eserlerinde metafor ve alegorilere sık yer vermekteymiş. Bu pencereden bakıldığında zayıf ve itaatkar haliyle kör köpek,kibirli ve mücadeleci haliyle ihtiyar sosyolojik çağrışımlar uyandırdı bende;kurtlar ve farelerde cabası...
Köpeğin kör oluş hikayesinde yazar,kanaatimce bizlere cehalet gözü kör eder demek istiyor. Okuyun sevgili dostlar;okuyun ki gözünüz canlansın,zihniniz açılsın... Günlerce,aylarca,yıllarca okuyun...Umutlarınız hep taze kalsın,esenlikle...
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.