eğer dişi beden yol’un okuma listesinde olmasaydı büyük ihtimalle bu kitabı okumaya çekinirdim. çünkü anne kaybının arkasından yazılmış bir metin olduğunu biliyordum.
miray çakıroğlu bir türe bağlı kalmadan parçalı bir anlatıyla yazmış. biraz günlük, biraz mekan, biraz nesneler üzerinden . mesele zor fakat anlatım şekli okumayı bir parça kolaylaştırıyor.
ben kendimi daha kitabın ilk sayfasından itibaren, kızın yas anlatısını bir yana bırakıp annenin söylemek isteyip söyleyemediği, yapmak isteyip yapamadıklarının izini sürmeye verdim. çünkü şöyle bir cümleyle bitiyordu o sayfa: “ yani annem evden çıkmak istemiş”
ataerkil toplumsal normlar kadını evde içerde tutmak üzerinedir. bu işine gelir. sistem böylece sürer, gider. iyi bildiğimiz bir duygudur bu kadın olarak. çıkmak, gitmek, ardına bakmadan gitmek.
belki de anne artık dayanamadığı bu normların tariflediği şekilden ve yerden kendini kurtarmak için hayatında ilk kez kendi yaşamı hakkında karar verir. sıkı kurallarla belirlenmiş, bunaldığı bu yaşamdan çıkıp gitmeyi seçer.
bundan sonra nasıl bitireceğimi doğrusu bilemiyorum. annem, farklı bir yas anlatısı. okuyana düşünmek için epeyce boşluk bırakıyor. mesela “anne” anne olması dışında bir kadın olarak görmek, kadın olarak tanımak üzerine düşünmek. pek yapmadığımız, yanaşmadığımız. ne dersiniz?
·
25 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.