Bu kitap beni çok yorduuu
Bu kitaba tam 3 kez başlayıp bıraktığımı itiraf ederek başlamak istiyorum. Bu roman benim için tam anlamıyla bir sabır sınavı oldu. :)
Kitap aslında fiziksel olarak oldukça ince görünüyor incecik bir iki günde okurum diye düşünebilirsin ama kapağını her açtığımda o incecik sayfaların altında ezildiğimi hissettim resmen.Okuduğum en zor kitaplardan biriydi diyebilirim. Kitap kötü olduğundan mı hayır!
Hamsun’un kaleminde gerçekten tarif etmesi güç bir şey var; hem inanılmaz derecede güçlü hem de insanı ruhsal olarak bir o kadar yoran bir tarz bu, bilmiyorum anlatabildim mi?
Yazar o kadar çıplak, o kadar doğrudan anlatıyor ki sefaleti, o buhranın içinden çıkıp kitabın dünyasına girmek bir mesele, içinden sağ salim çıkmak ayrı bir mesele haline geliyor.
Ana karakterin o gururu ile çaresizliği arasındaki git-gelleri okurken, insanın temel ihtiyaçları karşılanmadığında aklının ve onurunun nasıl birer yük haline geldiğini iliklerime kadar hissettim. Bazen karakterin yaptıklarına kızdım, bazen onun adına utandım, bazen de sadece o yorgunluğun içine gömüldüm.
Kitap bittiğinde geriye muazzam bir edebi tat kalıyor ama oraya varana kadar geçtiğim yol beni gerçekten hırpaladı. Sanırım Hamsun’un ustalığı da burada; seni sadece bir hikayeye ortak etmiyor, o açlığın ve modern insanın yabancılaşmasının ağırlığını bizzat senin omuzlarına bindiriyor. Bitirdiğimde derin bir nefes aldım ama o yorgunluk hissi daha uzun süre benimle kalacak gibi görünüyor. Yine de her şeyiyle harika bir eser.
·
202 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.