“Madam Arthur Bey mutlu olmak ne demektir hiç bilmiyor. Küstahlığı ve saldırganlığı bundan. Kötülükten beslenen bir ruh nasıl güzel hayaller kurabilir? Bir gün hayatta iyi şeyler de olabileceğini nasıl düşleyebilir? Madam Arthur Bey'in hayatında her şey var ama "umut" yok. Hiç yok.”
Ben ne okudum?
Kadınadam Madam Arthur Bey’in Öyküsü
Okurken içime çöken o ağır karamsarlığı uzun süre üzerimden atamadım. Yazarın sert, tavizsiz üslubu bir kez daha yüzüme çarptı; öyle ki, hayatta görmezden gelmeye ne kadar alıştığımız gerçekleri adeta okkalı bir tokat gibi hissettirdi. Kadın cinayetleri, savaşlar, politik çıkarlar, modern dünyanın incelikli ama acımasız köleliği… Hepsini o kadar kanıksamışız ki, çoğu zaman farkına bile varmıyoruz. Mine Söğüt, tam da bu körlüğü hedef alıyor; diliyle sarsıyor, rahatsız ediyor ve insanın “alıştım” dediği şeyleri yeniden sorgulatıyor. Hikâyenin merkezinde Olcayto var; bir yazar. Bir sahafta karşısına çıkan eski fotoğraf albümleriyle başlayan merakı, onu karanlık bir dünyanın eşiğine sürüklüyor. Fotoğrafların izini sürerken yolu, karşı binada yaşayan hayat kadını Nagehan’la kesişiyor ve böylece Madam Arthur Bey’le tanışıyor: kaostan, şiddetten ve insanın en karanlık yanından beslenen tuhaf, rahatsız edici bir figür. Olcayto’nun eline geçen albüm ise sıradan bir hatıra defteri değil; aksine, cinayetlerin, işkencenin ve insanlık dışı sahnelerin donmuş anlarından oluşan bir kabus. Kurgu tam da bu noktada derinleşiyor ve karakterler birer birer zihne kazınıyor. Trans kimliğiyle Deniz, melankolisiyle Nagehan ve en çok da içimde yer eden Olga… Her biri ayrı bir yara, ayrı bir hikâye. Madam Arthur Bey ise başlı başına bir çelişki: hem öfke uyandıran hem de tuhaf bir şekilde büyüleyen bir karakter. Okuması kolay değil; hatta yer yer bilinçli olarak zorlayıcı. Ama tam da bu yüzden etkileyici. Tuhaf, karanlık ve rahatsız edici bir metin arayanlar için güçlü bir örnek. Yeraltı edebiyatını sevenlere gözüm kapalı önereceğim, sarsıcı bir deneyim.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.