Fareler ve İnsanlar1000Kitap
Fareler ve İnsanlar benim için aslında iki arkadaşın yolculuğu gibi başlayıp çok kısa sürede şunu hissettiren bir kitap oldu: burada mesele yolculuk değil, hayatta kalma biçimi.
George ve Lennie’nin kurduğu çiftlik hayali hikâyenin kalbinde duruyor. Ama bu hayal, büyük ve ulaşılmaz bir şeyden çok, zor bir hayatın içinde tutunulacak küçük bir “olabilirlik” gibi. Steinbeck sanki şunu soruyor: İnsanlar gerçekten hayal kuruyor mu, yoksa sadece hayal kurduklarına inanarak mı yaşıyor?
Çiftlikteki diğer karakterler de bu sorunun farklı cevapları gibi. Candy, yaşlılığı ve işe yaramaz olma korkusuyla geleceğini bir hayale bağlıyor. Crooks, dışlanmışlığın içinde ilk kez “ben de varım” ihtimaline yaklaşıyor ama hemen geri çekiliyor. Curley, gücünü sürekli kanıtlamaya çalışırken aslında ne kadar kırılgan olduğunu gizliyor. Curley’nin karısı ise görülme isteğiyle var olmaya çalışan ama sürekli yanlış anlaşılan bir yalnızlık içinde. Slim ise bu dağınık dünyanın içinde doğal bir denge gibi duruyor.
Steinbeck’in dünyasında insanlar birbirine yakın gibi görünse de aslında herkes kendi yalnızlığının içinde yaşıyor. Bağ kurmak nadir, çünkü güven yok. Bu yüzden George ve Lennie’nin ilişkisi de sıra dışı geliyor; çünkü bu dünyada en zor şey birlikte kalabilmek.
Kitap ilerledikçe hayal kavramı da değişiyor. Başta umut gibi görünen şey, zamanla kırılgan bir savunma mekanizmasına dönüşüyor. Çünkü bu dünyada hayallerin sorunu büyük olmaları değil, onları taşıyacak bir zeminin olmaması.
Final ise Steinbeck’in en sert cümlesi gibi: bazen merhamet bile acının bir parçasına dönüşüyor. İnsan, en çok sevdiğini korumaya çalışırken en zor kararları vermek zorunda kalıyor.
Sonuç Steinbeck bu novella ile büyük olaylar anlatmıyor; küçük insanların içinde büyüyen büyük sıkışmışlığı anlatıyor.
Fareler ve İnsanlar
Fareler ve İnsanlar·
52 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
