#fundaokuyupyorumluyor
Kırgız edebiyatının en ünlü yazarlarından Cengiz Aytmotov' dan okuduğum 4. Kitabım #beyazgemi yorumum ile geldim.
Issız dağların arasında, hayal gücüne tutunarak büyümeye çalışan küçük bir çocuğun kalplere dokunan bir hikâyesi Beyaz Gemi.
Roman boyunca ismi olmayan çocuk diye bahsedilen anne ve babası tarafından dedesine bırakılan, üvey ninesi ile yaşamaya çalışan küçük çocuk.
Teyzesi Bekey ve huysuz kocası Oruzkol, işçileri Seydahmed ve karısı Gülcemal ile kırsalda yaşarlardı. Ne bir arkadaş ne de konuşabileceği biri vardı.
Annesi ile babasının ayrılmasıyla annesi evlenmiş şehirde kendi yuvasını kurmuş, babası ise gemide çalışıyordu. Tek eğlencesi dedesinin hediye ettiği dürbün ile beyaz gemiyi izlemek babası ile ilgili hayellere dalmaktı. Çoğu zaman gerçek dünyanın sertliğinden hayallere dalarak kurtulabiliyordu.
Çocuk kalbiyle olaylara müdahale etmek isterken çaresizliğini, masumiyet ile acı gerçekleri öyle sade ama sarsıcı bir şekilde anlatılmış ki yazar, okurken insanın içi burkuluyor. Çocuk kalbinin ne kadar kırılgan olduğunu da bir kez daha fark ettiriyor.
Bazen en büyük hayaller bile insanı hayatta tutan tek şey olabilir. Ve o hayaller kırıldığında, geriye sadece derin bir sessizlik kalır. "Beyaz Gemi" aslında sessizliğin sesi oluyor.
Kısacık ama etkisi uzun süren, içten içe sarsan bir okuma deneyimi. Kitap bittikten sonra okurda derin, sarsıcı bir o kadar da hayatın acımasızlığı ile başbaşa kalıyorsunuz.
Bir sonraki kitap yorumunda görüşmek üzere
Kitapla ve sağlıkla kalın
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.