Yu Hua’nın daha önce Yaşamak kitabını okumuştum. Kitabın adı ve kapağı da dikkatimi çekince okumak istedim. Başlangıçta hikâye bana sıradan bir yoksulluk hikayesi gibi geldi. Xu Sanguan’ın geçinmek için kan satması dönemin zorluklarını gösteren bir şey diye düşünmüştüm.
Spoiler~~
Ancak kitap ilerledikçe özellikle en büyük oğul Yile’nin yaşadıkları beni çok etkiledi. Yile’nin yıllarca babası bildiği adamın aslında öz babası olmadığını öğrenmesi ve bunun ardından bir anda dışlanması çok üzücüydü. Üstelik öz babasının da onu kabul etmemesi Yile’yi tam anlamıyla kimsesiz bıraktı.
Beni en çok etkileyen sahne kıtlık zamanında geçen o erişte olayıydı. Xu Sanguan kan satıp para kazanıp ailesini restorana götürmek istiyor ama Yile’yi istemediğini açıkça söylüyor. Oysa Yile de aç o da sadece bir kase erişte yemek istiyor. Buna rağmen yalnız bırakılır. Daha da acısı ailesini bulamayınca öz babasına gider ve ondan erişte almasını ister fakat orada da itilip aşağılanır. Kimsenin ona bir kase erişteyi bile çok görmesi bir kişi için çok can yakıcı.
Bu sahne yoksulluğun ötesinde bir sevgi ve kabul eksikliğini anlatır. Açlık burada sadece fiziksel değil duygusal bir açlığa da dönüşür. Yile’nin yaşadığı bu yalnızlık kitabın en unutulmaz anlarından biridir.
Bir diğer etkileyen kısım da Yile hastalandığında Xu Sanguan’ın onu kurtarmak için günlerce çabalamadı kan satması başta kurduğu mesafeye rağmen aslında derin bir bağ olduğunu gösterdi. Bir zamanlar bir kase erişteyi çok gören bir adamın sonrasında öz oğlu bile olmayan bir çocuk için kendi bedenini tüketmesi romanın en etkileyici tarafıydı benim için.
Spoiler~~
Sonuç olarak bu kitap benim için basit bir yoksulluk hikâyesinden çıkıp aidiyet, sevgi ve insanın içindeki değişim potansiyeli üzerine çok güzel bir örnek oldu. Özellikle Yile’nin hikâyesi kitabın duygusal ağırlığını taşıyan en önemli unsur olarak aklımda kaldı.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.