1792’de doğan ve "Ateizmin Gerekliliği" adlı broşürü nedeniyle Oxford’dan atılarak ailesinden kopan Shelley, yaşamı boyunca krallara ve din adamlarına karşı sert bir duruş sergileyen, toplumsal kurumları acımasızca eleştiren bir "sürgün" şairidir. Şiirin kendisi, gerçeklik ile hayal arasında mekik dokuyan yalnız bir şairin; antik kalıntılardan Keşmir vadisindeki peçeli bir bakirenin rüyasına uzanan ve nihayetinde Kafkas dağlarının ıssızlığında ölümle son bulan trajik yolculuğunu anlatır. Shelley’nin doğa ile kurduğu mistik bütünlük ve "gözyaşları için fazla derin" bir kederle ördüğü bu epik metin, Dost Körpe’nin çevirisiyle şairin ölümünden yaklaşık 180 yıl sonra Türkçede hayat bulmuştur. Metin, sadece bir şiiri değil, aynı zamanda Byron ve Keats ile aynı kuşağın temsilcisi olan bir dâhinin, sanat ve hakikat uğruna her şeyi terk edişinin dramatik panoramasını sunmaktadır.
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.