Merhabalar
Bugün sizlere farklı konuya sahip bir kitap ile geldim. Kitabımız Jonah Axon Petrikor. Okurken bir çok duyguyu hissettirdiğimi söyleyebilirim, herkeste farklı duyguları uyandıracak...
" Gökyüzü ile yeryüzünün ortak kokusu..."
Kitaba ilk başladığımda açıkçası klasik bir hikâye bekliyordum ama hiç öyle çıkmadı.
Bu kitapta olaydan çok duygu var.
Okurken sanki birinin hayatını izlemekten ziyade kendi içimde dolaşıyormuşum gibi hissettim.
Hani bazı kitaplarda, bazı satırlarda, kimi sayfalarda kendimizi okuduğumuzu sanırız ya hah işte öyle bir histi.
Kitapta Yokluk Ülkesi gibi kavramlar ve yağmur kokusu metaforu çok etkileyiciydi.
Her şey biraz belirsiz ama bir o kadar da anlamlı. Zaten kitapta büyük olaylar ya da net karakterler yok, daha çok insanın iç dünyası ve yarım kalmış duygular anlatılıyor.
Benim en çok hoşuma giden şey, kitabın herkese farklı şeyler hissettirebilmesi oldu.
Okurken bazı yerlerde durup düşündüm, hatta kendimle yüzleştiğim anlar bile oldu.
Ama şunu da söylemeliyim ki yavaş sakin kafayla okunacak bir kitap.
Çünkü hızlı ilerleyen, olaylı kitaplardan değil.
Daha çok hissederek okunması gereken bir kitap.
Genel olarak Petrikor, bana göre insanın kendi iç sesini dinlediği, biraz melankolik ama derin bir yolculuk gibiydi.
Okuduktan sonra etkisi hemen geçmiyor.
Zaten Petrikor suskunlukla kurulan bağların,
Yarım kalan cümlelerin,
Ve insan zihninin kendi içerisinde oluşturduğu gezegenlerin romanı...
Olay yok ama hisler var...
Ve bu ülkenin kapıları sadece hissedenler için açılıyor...
Peki ya sığındığın o sonsuz gökyüzü aslında dört duvar arasındaysa?
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.