“Dans salgını gibi acayip bir şekle bürünen bu hâl, aşırı sefaletten doğuyordu; ıstıraba gömülmüş bir şehrin dayanılmaz gerçeğinden kaçmanın,
özellikle yoksullar için, tek yolu danstı.”
Dansa Davet – Jean Teulé
Umudunu kaybetmiş bir halkın, akıl almaz bir kaçış hikâyesi bu.
1518 yılı Strasbourg’da, Jeu-des-Enfants Sokağı’nda insanlar dans etmeye başlar.
Durmadan, dinlenmeden adeta kendilerinden geçerek…
Bu, tarihin en tuhaf toplumsal vakalarından biri: dans vebasıdır.
Açlık, yoksulluk, çaresizlik…
Öyle bir noktaya gelir ki insan,
yaşadığı acıyla baş edemez hâle gelir.
Açlıktan bebeğini yememek için onu bir nehre bırakır ve ardından sokakta dans etmeye başlar.
Sonra diğerleri…
Ve yüzlerce, hatta binlerce insan…
yaşadıkları ağır travmaların içinde
bilinçlerini yitirene kadar dans eder.
Bazıları ölene kadar.
Bazen insan acıdan kaçamaz…sadece ona başka bir şekil verir.Ve o acı, bir çığlık olmak yerine bedende bir harekete dönüşür adı da dans olur.
Peki Dans etmek… bir çığlığı susturmak mı?
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.