"Ve kelimelere inanan ben, kelimesiz kalmıştım."
Baba...
Yeri dolmayacak bir boşluk, tarifsiz bir özlem.
İnsan babası gözlerinin önünde yavaş yavaş erise de, onu bir gece ansızın hoşça kal bile diyemeden bir enkaz altında kaybetse de bu ölüme hazırlanamıyor.
Ölümünden 3 yıl sonra bu kitabı okurken, bir babayı kaybetmenin hemen hemen her çocuk için ve her durumda ve hatta her yaşta aynı yalnızlığı ifade ettiğini anlıyorum.
Ölümünden 3 yıl sonra dillendiremediğim hisleri, başkasının yarım yamalak cümlelerinde seziyorum.
Ayrı bir yeri oldu bu kitabın bende.
·
41 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.