“Seni görüyorum. Beni anladığını biliyorum. Belki de bu yüzden senden nefret ediyorum. Sana saygı duyuyorum; bu yüzden sana ömür boyu taşıyacağın bir yük bıraktım. Ve evet, seni seviyorum, anne.”
Bu kitap tam olarak bu çelişkinin içinde geziniyor. Sevginin her şeyi iyileştirmediği, sorumluluk bilincinin hiçbir şeyi düzeltemediği bir yer burası.
Kevin “sıradan” rolünü ustalıkla oynarken, onu gerçekten okuyabilen tek kişi annesi. Annelik burada kutsal bir alan değil; kırılgan, yetersiz ve zaman zaman ürkütücü.
Üstelik bedeli ağır: bir güç savaşı, bitmeyen bir sinir harbi. Annede sorumluluk duygusu giderek bir yüke dönüşürken, Kevin’da uyumsuzluk soğuk bir tiksintiye evriliyor.
Finali çarpıcı ve sarsıcı. Ve belki de en rahatsız edici olan şu: bazen görmek, düzeltmek anlamına gelmiyor.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.