Görmeden Görmek…1000Kitap
Hafif Spoiler İçerebilir!!!
Klasik “Kahramanın yolculuğu” kitaplarından biri daha.“Kahramanın yolculuğu” denince insanın aklına büyük savaşlar, destansı sahneler gelir ya… ama Ada öyle bir yerden yakalamıyor seni. Daha sessiz, daha derinden. Hani fark etmeden içine işleyen türden.
Hikâye, II. Dünya Savaşı’nın gölgesinde başlıyor. Çocuk, bindiği gemi bombalanınca bir anda kendini okyanusun ortasında buluyor. Sonra bir bakıyorsun, ıssız bir ada… yanında da yaşlı, siyahi bir adam. Hani “bu ikili ne yapacak şimdi?” diyorsun, olay tam orada başlıyor zaten.
İşte tam bu nokta, 
Joseph Campbell ’ın dediği o yolculuğun başlangıcı. Ama öyle gönüllü çıkılmış bir macera değil bu; hayat çocuğu zorla o yola sokuyor. Kaçış yok, mecburen büyüyecek.
Yanındaki yaşlı adam… dışarıdan bakınca sadece bir “yardımcı” gibi. Ama aslında hikâyenin omurgası. Amerika’da siyahilerin hor görüldüğü bir dönemin içinden geliyor. Çocuk da başta o önyargıları taşıyor, saklamıyor bile. Ama sonra… işler değişiyor.
Çocuğun kafasına düşen bir darbe sonrası kör olması, işte orası kırılma noktası. Dünya tamamen kararıyor. Ama tuhaf bir şekilde, o karanlıkta bazı şeyler ilk defa görünür oluyor. Mesela adamın rengi. Hatta çocuk arada soruyor: “Senin tenin hâlâ siyah mı?” diye… İnsan hem gülümsüyor hem içten içe bir şeylerin çözüldüğünü hissediyor.
O yaşlı adam, bilge dediğin tiplerden ama öyle lafla değil, yaşayarak öğretenlerden. Ateş yakmayı, balık tutmayı, hayatta kalmayı… ama en çok da insan olmayı gösteriyor. Hani bazen biri sana hiçbir şey anlatmaz da her şeyi öğretir ya, aynen öyle.
Zaman geçtikçe çocuk değişiyor. Korkularıyla yüzleşiyor, yalnızlığı öğreniyor, bağımlı olmaktan çıkıp kendi ayakları üzerinde durmayı beceriyor. Körlük burada sadece fiziksel değil; aslında içindeki körlüğü de kaybediyor.
Ve yolculuğun sonunda geri dönüş var. Ama dönen kişi, baştaki o çocuk değil. Aynı adı taşıyor belki ama bambaşka biri. Daha derin, daha sakin… biraz da hayatın sertliğini tanımış biri.
Şöyle diyeyim: Bu hikâyede kahramanlık ejderha yakalamak değil. Issız bir adada, karanlığın içinde, başka bir insana güvenmeyi öğrenmek. Ve belki de en önemlisi, gerçekten görmeyi öğrenmek.
Joseph Campbell ’ın dediği o yolculuğun başlangıcı. Ama öyle gönüllü çıkılmış bir macera değil bu; hayat çocuğu zorla o yola sokuyor. Kaçış yok, mecburen büyüyecek.
Yanındaki yaşlı adam… dışarıdan bakınca sadece bir “yardımcı” gibi. Ama aslında hikâyenin omurgası. Amerika’da siyahilerin hor görüldüğü bir dönemin içinden geliyor. Çocuk da başta o önyargıları taşıyor, saklamıyor bile. Ama sonra… işler değişiyor.
Çocuğun kafasına düşen bir darbe sonrası kör olması, işte orası kırılma noktası. Dünya tamamen kararıyor. Ama tuhaf bir şekilde, o karanlıkta bazı şeyler ilk defa görünür oluyor. Mesela adamın rengi. Hatta çocuk arada soruyor: “Senin tenin hâlâ siyah mı?” diye… İnsan hem gülümsüyor hem içten içe bir şeylerin çözüldüğünü hissediyor.
O yaşlı adam, bilge dediğin tiplerden ama öyle lafla değil, yaşayarak öğretenlerden. Ateş yakmayı, balık tutmayı, hayatta kalmayı… ama en çok da insan olmayı gösteriyor. Hani bazen biri sana hiçbir şey anlatmaz da her şeyi öğretir ya, aynen öyle.
Zaman geçtikçe çocuk değişiyor. Korkularıyla yüzleşiyor, yalnızlığı öğreniyor, bağımlı olmaktan çıkıp kendi ayakları üzerinde durmayı beceriyor. Körlük burada sadece fiziksel değil; aslında içindeki körlüğü de kaybediyor.
Ve yolculuğun sonunda geri dönüş var. Ama dönen kişi, baştaki o çocuk değil. Aynı adı taşıyor belki ama bambaşka biri. Daha derin, daha sakin… biraz da hayatın sertliğini tanımış biri.
Şöyle diyeyim: Bu hikâyede kahramanlık ejderha yakalamak değil. Issız bir adada, karanlığın içinde, başka bir insana güvenmeyi öğrenmek. Ve belki de en önemlisi, gerçekten görmeyi öğrenmek.·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.