PİRİNÇ KUŞU-NATSUME SOSEKİ-KİMİLERİ PİRİNÇ KUŞU VE ÇOK DEĞERLİHayata Dair
*Pirinç kuşu, hem biyolojik bir türü hem de Japon edebiyatındaki sembolik bir kullanımı ifade eden bir terimdir.
*Kitapta kuş;saflığı,yalnızlığı,ev içi yaşamın dinginliğini ve bazen de insan ilişkilerindeki kırılganlığı temsil eder. Yazarın kuşa bakarken geçmişine ve hatıralarına yaptığı yolculuk, öykünün duygusal merkezini oluşturur.
Pirinç kuşu hikayesi natsume soseki bize neyi anlatmak istiyor?
*Natsume Soseki'nin Pirinç Kuşu (Japonca özgün adıyla genellikle Kusa-makura veya ilgili kısa anlatılar bağlamında) eserinde anlattığı hikaye, temelde insanın bencilliği, ihmalkarlığı ve değer verdiklerini kaybettikten sonra yaşadığı pişmanlık üzerine kurulu öğretici, buruk bir anlatıdır.
*Natsume Soseki’nin Pirinç Kuşu (Bunchō) kitabında Soseki, bir kuşun bakımını üstlenen bir yazarın iç dünyasındaki ihmalkârlığı ve o sessiz trajediyi anlatır.
*Kitap, aslında bir arkadaşının tavsiyesiyle bir pirinç kuşu (Japonya'da "Bunchō" olarak bilinir) beslemeye başlayan bir yazarın hikayesidir.
Yazar başlangıçta kuşa hayran kalır, ancak zamanla kendi yazılarına ve iç dünyasına o kadar gömülür ki, kuşun bakımını ihmal etmeye başlar.
Kitabın en vurucu noktası, bu "küçük ve beyaz" canlının sessizce yok oluşu üzerinden insanın kendi vicdanıyla ve bencil doğasıyla yüzleşmesidir.
*Soseki, bu eserinde genellikle modernleşen Japonya'daki bireyin yalnızlığını ve doğa ile çatışmasını nahif bir dille işler.
*Soseki'nin bu eseri, Meiji döneminin getirdiği bireysellik ve geleneksel değerler arasındaki o ince çizgide yürür. Bu yüzden alıntılarında hep bir "eşikte kalmışlık" hissi vardır.
Soseki'nin bu eserde anlatmak istedikleri şunlardır:
*Hikaye, bir ressamın (yazarın) kendi iç dünyasına çekildiği inziva sırasında, hayatına giren davetsiz ama narin bir konuğa (pirinç kuşu) olan ilgisizliğini anlatır. Bu kuş, göz göre göre ihmal edilerek ölüme sürüklenir.
*Bize sahip olduklarımızın elimizden yitip gitmemesi gerektiğini, hayattayken değer vermediğimiz şeylerin sonradan büyük bir boşluk yaratacağını öğretir.
*Soseki, modern Japonya'nın hızlı değişim sürecinde, insanın kendi iç dünyasında yaşadığı kırılmaları, bencillik ve sorumluluk arasındaki çatışmayı gözler önüne serer.
*Kısacası Pirinç Kuşu, insanı kendi iç sesiyle baş başa bırakan, duyguların ihmal edilmesinin trajik sonuçlarını sessiz ve derinden işleyen bir hikayedir.
*Natsume Sōseki’nin "Pirinç Kuşu" (asıl adıyla Bunjō) öyküsü, yazarın hem en lirik hem de en trajik kısa eserlerinden biridir. Bu hikaye aracılığıyla Sōseki, sadece kafeste ölen bir kuşun öyküsünü değil, insan psikolojisinin karanlık labirentlerini ve sorumluluk duygusunun ağırlığını anlatır.
Sōseki'nin bize asıl anlatmak istedikleri;
*Sorumluluk ve İhmalkârlık
*Estetik Kaygı vs. Yaşamın Gerçekliği
*Vicdan Azabı ve Yabancılaşma
*Sembolik Anlam(Saf Olanın Ölümü)
Bütün bunlar için şunları söyleyebiliriz ki;
*Hikâyenin merkezinde, bir hevesle alınan ama sonra unutulan bir canlının trajedisi vardır. Sōseki, insanın bir şeye sahip olma arzusuyla, ona bakma sorumluluğu arasındaki uçurumu gösterir.
*Kuşun açlıktan ölmesi, kahramanın kötü niyetinden değil, "sıradan bir ihmalkârlıktan" kaynaklanır. Bu da kötülüğün her zaman büyük eylemlerle değil, bazen sadece "yapmadıklarımızla" geldiğini hatırlatır.
*Yazar, kuşun güzelliğini ve şarkısını başlangıçta estetik bir obje olarak yüceltir. Ancak bu estetik hayranlık, kuşun biyolojik ihtiyaçlarını (yem ve su) gölgelediğinde ölüm kaçınılmaz olur. *Sōseki burada entelektüel ve sanatsal uğraşlara dalıp hayatın en temel, çıplak ve hayati gerçeklerini unutan modern insanı eleştirir.
*Kuşun ölümü, kahramanda derin bir suçluluk duygusu uyandırır. Ancak bu suçluluk sadece kuşun ölümüyle ilgili değildir; kendi karakterindeki bir kusurla, yani duyarsızlaşmayla yüzleşmesidir. *Sōseki, modern bireyin kendi iç dünyasına o kadar kapandığını ve dış dünyaya (başka bir canlının acısına) o kadar yabancılaştığını anlatmak ister ki, bu yabancılaşma sessiz bir cinayete dönüşebilir.
*Pirinç kuşu, saflığı ve narinliği temsil eder. Onun o daracık kafes içindeki ölümü, modernleşen ve mekanikleşen dünyada zarafetin, masumiyetin ve doğanın nasıl yavaş yavaş "aç bırakılarak" öldürüldüğünün bir simgesidir.
*Sōseki bize şunu demek ister:Bir canlıya, bir düşünceye veya bir ilişkiye sahip olmak yetmez; ona gösterdiğiniz ilginin sürekliliği, o canlının (ve dolayısıyla sizin insanlığınızın) varlığını belirler. Kaybolan bir nezaket ve unutulan bir sorumluluk, en az kasıtlı bir kötülük kadar yıkıcıdır.
*Kitap'ta, kuşun kafesi yazarın vicdanını temsil ederken, Kyoto anıları ise daha çok geçmişe ve kaybedilen huzura bir özlem niteliğinde.
*Kitapta kafes,sadece bir barınak değil, yazarın kendi iç dünyasına kapandığı anlarda dış dünyayı nasıl unuttuğunun bir simgesi.
*Soseki’nin Kyoto tasvirleri, modern hayata karşı bir sığınak arayışını yansıtır.
*Soseki bu metinlerde "bakmak" ve "görmek" arasındaki farkı anlatır. Kafesteki kuşa "bakar" ama onun acısını çok geç "görür". Kyoto'da ise şehre "bakar" ama aslında kendi yalnızlığını "görür".
Pirinç kuşu kitabındaki kyotoya vardığım akşam hikayesi bizlere ne anlatmak istiyor?
*Pirinç Kuşu kitabındaki Kyoto'ya Vardığım Akşam öyküsü, yazarın üniversite hocalığını bırakıp gazeteciliğe geçiş dönemindeki içsel huzursuzluğunu, yalnızlığını ve toplumsal beklentilerle bireysel arzuları arasındaki çatışmayı, Kyoto'nun atmosferi eşliğinde otobiyografik bir dille aktarmaktadır.
*Soseki, akademik dünyanın boğuculuğundan kaçıp gazeteciliğe (sanata) yönelirken yaşadığı kararsızlığı ve yeni bir hayata başlamanın getirdiği ürpertiyi paylaşır.
*Büyük bir şehirde (Kyoto) var olan ancak yine de kendi iç dünyasında, arkadaş grubu içinde bile kendini yalnız hisseden bireyin psikolojisini yansıtır.
*Yazar, maskesiz, manipülatif olmayan, kendi duygularıyla (korku, huzursuzluk) yüzleşen bir anlatıcıyı sunar.
*Kyoto'nun akşam vakti tasvirleriyle, bireyin iç dünyasındaki huzursuzluk ile dış dünyanın sakinliği arasındaki tezatlığı vurgular.Hikaye, yazarın hayatındaki önemli bir dönüm noktasında yaşadığı duygusal ve zihinsel dönüşümü konu alır.
*Soseki'nin bu kitabındaki metinler (özellikle "Kyoto’ya Vardığım Akşam"), onun o meşhur "huzursuz dinginliğini" en iyi yansıtan parçalardır.
*Soseki, Japonya’nın hızla Batılılaştığı bir dönemde yazıyordu. Kyoto, onun için bu değişimin ortasında kalmış bir sığınak gibidir. Hikâye, modern insanın (ve yazarın kendisinin) bu hızlı değişim içinde kaybettiği "eski ruhu" bir şehrin sokaklarında, tapınaklarında ve akşam karanlığında arayışını anlatır.
*Soseki’nin karakterleri genellikle kalabalıklar içinde bile derin bir yalnızlık yaşarlar. Kyoto’ya varış hikâyesinde de bu yalnızlık bir keder değil, bir gözlem gücü olarak sunulur. Yazar bize; bir yere gerçekten "varmış" sayılmak için oranın gürültüsüne değil, sessizliğine kulak vermek gerektiğini fısıldar.
*Kitaba adını veren "Pirinç Kuşu" hikâyesinde bir kuşun bakımsızlıktan ölmesi anlatılırken, Kyoto hikâyesinde de benzer bir duyarlılık eşiği vardır. Soseki burada, insanın çevresindeki güzelliklere veya canlılara karşı olan "sorumluluğunu" sorgular. Kyoto'nun o akşamki manzarası, yazar için sadece bir manzara değil, korunması gereken hassas bir duygudur.
*Hikâye, olaylardan ziyade imgelerle (tapınak önündeki turnalar, soğuk hava, mabet ışıkları) ilerler.
*Kitabın en vurucu kısmı kitaba da adını veren pirinç kuşu hikayesiydi.
Merkezimize sadece kendi bakış açımızı koymak yerine bazen yeni bakış açıları ile yola devam etmeyi seçmek gibi hayatın tam içinden örnekler ve dersler ile muhteşem bir eser diyebilirim.Bu kitabı hala okumadıysanız okumanızı tavsiye ederim.
*Çok severek okuduğum bu eseri umarım sizlerde keyifle okursunuz.
*Hayatımızdaki pirinç kuşlarını unutmamak dileğiyle...
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.