Türk edebiyatında Romantizmden Realizme geçişin en zarif köprüsü olan Sergüzeşt, sadece bir aşk hikâyesi değil; insan onurunun "eşya" yerine konulmasına karşı yazılmış sessiz bir çığlıktır.Sami Paşazade Sezai, Kafkasya’dan koparılan küçük Dilber’in hüzünlü yolculuğu üzerinden, dönemin kanayan yarası olan esaret (kölelik) kurumunu sert bir dille eleştiriyor. Dilber ve Celâl Bey arasındaki imkânsız aşk, sadece sınıfsal farklara değil, insanı mal gibi gören köhne bir zihniyete çarpıp parçalanıyor.Kitapta beni en çok etkileyen, yazarın Dilber’in iç dünyasını ve çaresizliğini işlerken takındığı o gerçekçi tavır oldu. Tanzimat edebiyatının o ağdalı yapısından sıyrılıp, insan ruhuna dokunan tahliller yapması eseri ölümsüz kılıyor. Nil Nehri’nin sularında son bulan bu "macera", hürriyetin aslında bir nefes kadar elzem olduğunu hatırlatıyor.Klasik okumayı sevenlerin mutlaka kitaplığında bulunması gereken, kısa ama etkisi uzun süren bir başyapıt.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.