Leylim Leylim
Şair-i Maderzat.
Diyarbekir Çocuğu.
Fakirin, emekçinin sesi.
Leyla'nın prangası Ahmed Arif!
Nice güzel sıfatları adının önüne getiririm de yine her güzel sıfat; adının, sevdanın, şairliğinin yanında kifayetsiz kalır. Anlatabildim mi canım?
● Gitmek, gözlerinde gitmek sürgüne.
Yatmak gözlerinde, yatmak zindanı... Gözlerin hani?
● Senin mecburun olmak beni hiç mi hiç küçültmüyor. Aksine yüceltiyorsun, insan ediyorsun, yaşatıyorsun...
● Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni. Bir daha hiçbir cihan bulamaz seni.
● Seni tanımak, seni bir kerecik bile görmek; milyarlarca yıl yaşamaktan daha dolu, daha hazlı ve daha değerlidir.
● Benim için çok mühim olan; sana âşık olmak veya âşık olmadığımı bağırıp yırtınmak değildir. Aslolan seni kırmamak, üzmemek, kaybetmemektir.
● Ben senin mecburunum.
● Bir daha dünyaya gelsem aynı hayatı, daha bir ustaca ve korkusuz yaşarım. Ama bu sefer seni tanımakta gecikmem!
● Tattığım, yaşadığım başka duyular, inançlar da var ama seninki gibi yüzde yüz, yüzde milyar kere milyar katkısız ve candan değil.
● İlk sen mağlup ettin beni.
● Benim her şiirimde varsın ve olacaksın. Ama dünyanın en dehşet şiiri bile "sen" olamaz.
● Sana mahkûm kalmak güzel. Gözlerinden öperim. N'olur yaz…
● Sen nasılsın canım? Elin, yüzün, havan bıraktığım gibi mi? Korkunç özlemişem seni.
● Korkunç azaptayım. Öylesine hülya, kutsal ve uzaksın ki... Allah kahretsin beni.
● Ne güzel şey; senden gayrısını takmamak, tanımamak.
● Seni tanımak ne yalçın bir kadermiş!
● Bilmiş, bilmişler sana nasıl yandığımı.
● Seni cehennemî bir hasretle öperim.
● Seni sevmek; ölümlere, zulümlere panzehirdir.
● Nemsin be? Sevgili, dost, yar, arkadaş… Hepsi.
● Sensiz tadı yok bu evrenimin.
● Hasretim yazına, hasretim yüzüne.
● Gözlerinden, gözlerinden öperim. Bir umudum sende, anlıyor musun?
● Nicesin dilemin?
● Seni hasretle öperim.
● Sadece mezara kadar götüreceğim tek sevdasın, bunu unutmamanı istiyorum.
● Senden özge kimim var ki benim bu namussuz evrende?
● Senden yana hiçbir zulüm beni yıkmaz.
Bu kadar derin, bu kadar samimi, bu kadar içten cümleler; bu denli sevgi ve aşk kaç kadına nasip olmuştur bilemem. Lakin Leyla Erbil bunun en büyük, en canlı örneği. Ahmed Arif'in Leyla Erbil'e olan sevgisi dipsiz bir kuyu ve bu dipsiz kuyuda kimbilir kaç kadın mektupları okurken kendini şansız hissetti; kimbilir kaç kadın mektupları okurken "Ben daha önce hiç böyle sevilmedim," dedi ve kimbilir kaç kadın "Böyle sevilmeyeceğim," diye satırlar arasında esefle kayboldu!
Gel gelelim Ahmed Arif'in de dediği gibi "zalım" Leyla'ya. Leyla Erbil'in kurnazca yaklaşımı... Neden kendi mektuplarını kamuya vermedi? Zira bu tercih çok bilinçli bir tercihtir. Kendine yöneltilen yergilerin önünü kapatmak istemiş; zira mektupları okuyan her okuyucu bilir ki Ahmed Arif boş bir duvara yazmıyor. Belli ki Arif'in duygularına Erbil tarafından karşılık verilmiş. Zira hiçbir erkek karşılık bulmadığı kadına yıllarca mektup yazmaz; özellikle bu kişi evliyse böyle cesurca mektuplar yazıp gönderemez.
Bu kitabı okurken Leyla Erbil'e çok öfkelenmiş biriyim. Nedeni, kendi yazdığı mektupları kamu ile paylaşmaması. Böyle stratejik bir yazar, eminim Ahmed Arif'in bütün mektuplarını da paylaşmamıştır; zira arada 23 yıl gibi büyük bir zaman dilimi olmasına rağmen mektupların sayısı çok az. Bu da demek oluyor ki Erbil; mektupların çoğunu ya gizli tutmuş ya da imha etmiştir. Arif'in içten, melankolik aşkına üzülmemek elde değil. Allah ne bizi Ahmed Arif gibi bir aşkın ateşine düşürsün ne de Leyla Erbil gibi bencil insanları karşımıza çıkarsın. Bitirmeden ben de son kez Leyla Erbil'e Şükrü Erbaş'ın bir cümlesiyle hitap etmek isterim: "Bencil bir acısın sen, Leyla!"
Dipnot: Bu buram buram aşk dolu kitap, hediye için çok ama çok uygun ve fevkalade bir hediye olur. Ve ben şimdiden bu kitabı kime hediye edeceğimi biliyorum. :)
Sevgiyle,
Saygıyla,
Rahmetle dilemin.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.