Bağışlanmayı Bekleyen Bir Benlik
Birhan Keskin’in bu kitabı, şiirden çok bir iç döküm gibi. Okurken bir anlatıyı takip etmiyorsun; bir duygunun içinde kalıyorsun. Kırılgan, sert, yer yer suskun ama hep yoğun.
Keskin’in dili sade gibi görünse de altı oldukça ağır. Her şiir, insanın kendisiyle kurduğu o zor ilişkiye dokunuyor: suçluluk, pişmanlık, affedilme arzusu ve kendini affedememe hâli.
Kitabın ismi aslında her şeyi söylüyor:
“Kim bağışlayacak beni?”
Bu soru yalnızca başkalarına değil, insanın kendine yönelttiği bir soru.
Şiirler ilerledikçe fark ediyorsun ki mesele affedilmekten çok, affedememek. İnsan bazen başkalarının değil, kendi yargısının altında kalıyor.
Bu kitap iyi hissettiren bir şiir kitabı değil. Daha çok insanı kendi iç sesiyle baş başa bırakan, sustukça ağırlaşan bir metin.
Okuyup bitirdiğinde aklında net dizelerden çok bir his kalıyor:
İnsan bazen en çok kendine karşı acımasızdır.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.