"Ve Erirdi Zaman" dönem anlatısı izlenimi verse de, alt metinde zamanın yalnızca kronolojik bir akış değil, travmatik bilinç alanı olarak kurgulandığı görülüyor. Roman, 12 Eylül'ü tarihsel bir arka plan olmanın ötesine taşıyarak, bireysel kimlik çözülmesini kolektif hafıza erozyonuyla ilişkilendiriyor.
Yavuz karakteri, bireysel bir özne olmaktan ziyade kuşaksal bir temsile dönüşürken, Dicle figürü somut bir karakterden çok varoluşsal bir tutunma imkânını simgeliyor.
Dil ve üslup, bilinçli bir yalınlık üzerinden ilerliyor, bu tercih, dönemin kaotik yapısına karşı bireysel içe kapanışı görünür kılıyor. Ancak yer yer tekrar eden iç monologlar, anlatının ritmini zayıflatıyor. Anlatıcı ise üçüncü tekil şahıs düzleminde konumlanmakla birlikte, sınırlı iç odaklanma teknikleriyle karakterin zihinsel evrenine sızarak yarı-öznel bir perspektif üretiyor, klasik anlatıcı mesafesini kırarak metne psikolojik derinlik kazandırıyor.
Zaman kurgusu lineer olmaktan ziyade hatırlama, çağrışım ve bilinç akışı teknikleriyle destekleniyor, başlıktaki “erime” metaforunu biçimsel düzeyde de pekiştiriyor.
Roman, tarihsel bir dönemi temsil etmekten çok, o dönemin birey üzerindeki ontolojik etkilerini sorgulayan, hafıza ve kimlik ekseninde okunabilecek bir metin niteliği taşıyor.
·
211 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.