James M. Cain’in Çifte Tazminat’ını bitirdiğimde, o meşhur "kara" atmosferin insanın üzerine nasıl bir duman gibi çöktüğünü bir kez daha anladım. Walter Huff’ın o soğukkanlı, her şeyi bir sigorta poliçesi titizliğiyle hesaplayan zihninde dolaşırken, sahneleri dimağımda siyah-beyaz bir film şeridi gibi tahayyül ettim. Cain’in o meşhur "yağsız" üslubu, en ufak bir duygusallığa yer bırakmadan, hırsın bir insanı nasıl bir "hasar dosyasına" indirgeyebileceğini gösteriyor. Phyllis Nirdlinger ile karşılaştığı o ilk andan itibaren, aralarındaki çekimin bir aşk değil, bir imha silahı olduğunu hissediyorsunuz; Phyllis, Walter’ın içindeki o uykulu yılanı uyandıran, vicdanın tüm savunma hatlarını felç eden buz gibi bir katalizör gibi karşımızda duruyor.
Özellikle o meşhur tren planı kurgulanırken, teknik bir kusursuzluk peşinde koşulan her adımda vicdanın o ağır yükün altında nasıl ufalandığını iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Müfettiş Keyes’in o meşhur "içindeki küçük adam" metaforuyla Walter’ın ensesinde bir balyoz gibi sallanması, aslında suçun teknik olarak ne kadar hatasız olursa olsun, insanın kendi doğasından kaçamayacağının en büyük kanıtı. Okurken, suçun o ilk andaki "tatlı" vaadinin nasıl olup da saniyeler içinde zehirli bir yalnızlığa dönüştüğüne tanıklık ediyorsunuz. Hikâyenin sonuna doğru, okyanusun ortasındaki o mutlak sessizlikte, suç ortaklığının nasıl bir cellatlık provasına dönüştüğünü görmek sarsıcıydı. Birini öldürmenin bedeli sadece yasalar önünde hesap vermek değil, kendindeki o "yaşayan" her şeyi de bir daha geri gelmemek üzere öldürmekmiş; geriye kalan sadece bitmek bilmeyen bir şüphe ve o buz gibi poliçe numarası.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.