Ülkemizin şu anda yaşamakta olan en değerli kalemi olarak gördüğüm Zülfü Livaneli’nin son eserinin yeterince edebî derinliğe sahip olmadığı kanaatindeyim.
Kitabın geçtiğimiz eylül ayında çıktığı haberini aldığımda mutlu olduğumu ve heyecanlandığımı hatırlıyorum. Uzun zamandır okumayı beklediğim kitap elime ulaştıktan sonra büyük bir iştahla ilk sayfalarını çevirmeye başladım. Eserleriyle edebiyatımızda çıtayı yukarılara çekmeyi başaran büyük ustadan, yine tadı damağımda kalacak bir eser beklerken bu kez yanılgıya düştüm.
Belki de gereğinden fazla beklentiye girerek hata etmiş olabilirim. Ne de olsa bir yazarın her eseri eşsiz olmalıdır diye bir kaide yok. Tabi ki bundan önce okuduğum eserleri zihnimde güzel bir yer edinmişti. Serenad, Huzursuzluk ve Son Ada’yı okuduktan sonra yazarın yeni eserini okumaya başlamadan önce insan ister istemez peşinen olumlu bir tutumun içerisinde buluyor kendini.
Daha nice Livaneli kitaplarını okumak üzere diyelim. Ellerine ve emeğine sağlık Zülfü abi. İnsanlığın yolunu aydınlatıcı eserler vermeniz dileğiyle.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.