Hamnet’i yaşamak…
Hamnet’i Değerlendiriyorum
Hamnet, tarihsel bir olayı anlatmaktan çok, tarihin bıraktığı boşluğu edebi bir malzemeye dönüştüren bir roman. Maggie O’Farrell, Shakespeare’i merkeze almak yerine bilinçli biçimde geri çekerek anlatıyı anne Agnes’in algısı üzerinden kuruyor; böylece yas, soyut bir tema olmaktan çıkıp bedensel ve gündelik bir deneyime dönüşüyor. Romanın en güçlü yanı, olay örgüsünden çok duyusal atmosferi öncelemesi: veba, ev içi sessizlik ve kırılgan aile ilişkileri sürekli bir gerilim hattı gibi ilerliyor.
Hamnet’in ölümü tarihsel olarak yalnızca bir kayıt olsa da, romanda bu kayıt bir eksen değil, bir boşluk olarak işleniyor. Shakespeare ile kurulan ilişki de biyografik bir açıklamadan ziyade, yokluk ve mesafe üzerinden anlam kazanıyor. O’Farrell’in dili, özellikle iç monologlarda, klasik tarihsel kurguya göre daha şiirsel ve yoğun bir bilinç akışı hissi yaratıyor.
Sonuç olarak Hamnet, tarihsel roman geleneğini bilgi aktaran bir form olmaktan çıkarıp, kaybın ve hatırlamanın edebi karşılığını araştıran bir metin. Okurda bıraktığı şey bir hikâye değil, eksiklik duygusunun kendisi.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.