"Postmodern Gothic" ya da "Female Gothic"
Daphne du Maurier’in yazın dünyası, onun aristokrat ama bohem kökenleri ile Cornwall’un hırçın doğasına duyduğu melankolik tutkunun kusursuz bir yansımasıdır. Kitaba adını veren ve Hitchcock’un sinema klasiğine ilham veren "Kuşlar ve Diğer Hikayeler" öyküsünde yazar, doğanın rasyonel bir neden sunmaksızın insana karşı başlattığı sessiz ama amansız savaşı anlatırken, aslında medeniyetin ve insan kibrinin ne kadar kırılgan olduğuna dair karanlık bir metafor sunar. Hatta denilebilir ki Du Maurier, "Kuşlar" adlı hikayesinin finaliyle adeta, okuyucuyu aç karna sofradan kaldırmış; sunduğu o tarif edilemez belirsizlikle huzursuzluğu ebedi kılmıştır. Bu kuşatılmışlık hali, aslında 1950’lerin başında, İkinci Dünya Savaşı’nın yıkımını henüz üzerinden atamamış bir toplumun kolektif travmalarını ve her an her yerden gelebilecek olan o "isimsiz tehdit" korkusunu yankılar.
Yazarın ustalığı, sadece bu dışsal tehdidi tasvir etmesinde değil; "Elma Ağacı" veya "Monte Verità" gibi diğer öykülerde de gördüğümüz üzere, suçluluk, yas, takıntı ve yalnızlık gibi duyguların insan zihninde nasıl canavarlaştığını göstermesinde yatar. Onun kaleminde ev artık bir sığınak değil, karakterlerin kendi geçmişleriyle kuşatıldığı tekinsiz bir hapishanedir. Kendisine sıkça yakıştırılan "romantik romancı" etiketini her fırsatta reddeden bu karanlık deha, öykülerinde doğayı ve insan zihnini kontrol edilemez, her an patlamaya hazır birer güç olarak sunarken aslında kendi iç dünyasındaki karmaşayı ve insanın evrendeki savunmasızlığını kağıda dökmektedir.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.