Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben
Şükrü Erbaş'ın kitabına gelene kadar, düzyazının şiire bu kadar yaklaşabileceğini düşünmemiştim açıkçası. Ama İnsanın Acısını İnsan Alır'ı okuduğunuzda kelimeler sizi götürüyor,hem bir yere gidiyor hem de içinizde bir şeyler bırakıyor.
Erbaş'ın yazdıkları aşk üzerine, evet. Ama o romantik ve kolay anlaşılan aşk değil. Sevilmenin ne kadar ağır bir şey olduğunu, sevginin bazen insanı nasıl yorduğunu, bir ilişkinin içinde kaybolmanın ve kendini kaybetmenin arasındaki o ince çizgiyi yazıyor. Bunu okuduğunuzda "bunu ben de yaşadım ama bu kadar iyi ifade edemedim" diyorsunuz.
Yolculuk da var kitapta. Hem fiziksel hem başka türlü. Terk etmek, gitmek, geri dönememek ya da döndüğünde aynı yerin artık aynı yer olmaması. Bu duyguyu tanıyanlar için bazı sayfalar hafif ağır geliyor, beklenmedik bir anda.
Kitabın tek bir oturuşta bitmesini beklemiyorum. Ama her oturuşun ardından bir şeyler bıraktığını fark ediyorsunuz kendinizde; bazen bir cümle, bazen sadece bir his. Zaten büyük ihtimalle bazı bölümlere geri döneceğinizi baştan anlıyorsunuz.
Keyifli okumalar.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.