Öve öve bitirilemeyen kitapları hayretle okuyorum. Popüler kültür çok ilginç bir şey. Duygusal olarak yorucu bir okuma oldu benim için. Kitap boyunca karakterlerin büyük kısmı -hatta bence hepsi- hayatlarından şikâyet eden, mutsuzluğunu sürekli dile getiren ama bunu değiştirmek için somut bir adım atmayan tipler. Bu durum bir noktadan sonra hikâyeyi derinleştirmekten çok ağırlaştırıyor. İmdaaat diye bağırmak istiyorsunuz.
Hayata dair kırgınlıkların, iç seslerin anlatılması evet gerçekçi gösteriyor ama ben bu kadar yoğun bir karamsarlığın içinde kalmayı sevmiyorum. Normal hayatımda da böyle insanlardan nefret ediyorum kaldı ki kitapta tahammül edeceğim. Karakterlerin çoğu pasif, çözüm üretmiyor ve sürekli aynı döngüde sıkışıp kalmışlar. Empati yapmak yerine ruhumu yordu.
Kitap, iç sıkışma hissi vermek istemiş ama bu his benim için fazla baskındı. Bir süre sonra hikâyeyi takip etmekten çok karakterlerin duygusal ağırlığını taşıyor gibi hissettim. Sanki hayata tamamen negatif bakan bir arkadaşım sürekli bana dert anlatıyor gibiydi. Ruhum daraldı içim sıkıldı.
Sürekli şikâyet eden ve hayatında hiçbir şeyi değiştirmeyen değiştirmek için çabalamayan karakterler bana hitap etmedi. Okurken içimi daralttı ve bu nedenle benim açımdan keyifli bir okuma deneyimi olmadı maalesef.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.