Kaybolmuş hayatların aynı çatıda yankılandığı o romanı okuduk.
Her satırı, kalbin en kuytu yerinde usulca sızlayan bir hatıra gibi yer etti;
her cümlesi, yarım bırakılmış sevdaların, söylenmemiş sözlerin izini sürdü.
Paragraflar ilerledikçe insan, kendinden uzaklaşan bir gölgeye dönüştü;
dalgın bir bakış gibi uzaklara savruldu zihni.
Her bölüm, boğazda düğümlenen bir hüzün olup kaldı…
Ne yutulabildi ne de dile gelebildi.
Bu kitap bir hikâyeden fazlasıydı artık:
Zamana karşı acele etmeyi fısıldayan,
sevdiklerine daha sıkı sarılmayı öğütleyen,
ve insanın avuçlarında tuttuğu hayatın aslında ne kadar kıymetli olduğunu
sessizce hatırlatan derin bir çağrıydı.
Sevdiklerimizin kıymetini kaybetmeden bilmemiz dileğiyle keyifli okumalar dilerim.
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.