Bu benim okuduğum ilk Ali Benjamin romanım, ama son olmayacak sanırsam. Kitabı öylesine okumak için alsam da beni gerçekten etkiledi. Kitap birçok ödüle sahip ve oldukça akıcı bir dile sahip, kafa yormuyor. Eğer denizanaları hakkındaki bilgileri kurgunun içine çok güzel yedirdiği için fark etmeseniz de denizanaları hakkında birçok şey öğreniyorsunuz. Bu kitabın en sevdiğim yanı, kitapta geçen bilim insanları ve araştırmacıların gerçek olması. Bence çok tatlı bir jest. Bu kitaba şans vermeniz gerektiğini düşünüyorum, bakıldığında küçük bir kızın değişik(?) düşünceleri gibi dursa da gerçekten ana mesaj çok güzel verilmiş.
Spoiler
Zu'yu kendi küçüklüğüme benzettim. Ona benzeyen bir küçüklük yaşadım ve ben de onun yaşlarındayken gitmiş veya artık geri dönemeyecek arkadaşlarıma takar ve onlar ile ilgili bazen absürt şeyler yapardım. Tabiki bu romanda ana konu bu olmasa da tek olmadığımı bilmek sevindirdi. Kitabın son kısımlarında "Yaşananların neden aslında önemli değildi. Gerçekten de durup dururken olmuştu." kısmı beni çok etkiledi. O an Suzy'nin tutunduğu son umut dalının kırıldığını çok güzel hissettirmiş. Yazar, Suzy'nin Franny ile olan arkadaşlıkları ve bunun arkasından tuttuğu yas biçimini öyle güzel anlatmış ki, yaşamış gibi hissettim.