Geçmişi hatırlamak
Bazı şeyleri unutmak ister insan. Çünkü hatırladıkça içi sızlar, kalbi yorulur. Anılar bazen bir yük gibi çöker omuzlara; ne taşıyabilirsin ne de tamamen bırakabilirsin. İşte tam o yüzden, insan en çok kendi geçmişinden kaçmaya çalışır.
Ama unutmak sandığımız kadar masum değildir. Çünkü bir şeyi unuttuğunda, sadece onu silmezsin; onunla birlikte seni sen yapan parçaları da yavaşça kaybedersin. Bir bakmışsın, yaşadıkların başkalarının anlattığı bir hikâyeye dönüşmüş. Senin doğruların, başkalarının işine geldiği gibi şekillenmiş.
En acısı da şu değil mi? Bir zamanlar seni derinden etkileyen şeylerin, zamanla sıradan bir anıya dönüşmesi… Ya da hiç yaşanmamış gibi davranılması. İnsan bazen kendi hatıralarına bile yabancı hisseder. Sanki o hayatı başkası yaşamış gibi.
Oysa hatırlamak, biraz da kendine sadık kalmaktır. Acıtsa bile, eksik kalsa bile, o anılara tutunmak… Çünkü insan, en çok unuttuğu yerden eksilir.
Belki de bu yüzden, geçmiş kolayca değişmez aslında. Değişen biziz. Unuttukça, sustukça ve kabullendikçe… Ve bir gün dönüp baktığımızda, en çok da kendi hikâyemizi tanıyamayacak kadar uzaklaşmış oluruz.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.