Vicdan mı, Konfor mu? Twain’in İnsana Attığı Çalım1000Kitap
“Beşikten mezara insanın yaptığı her şeyin ilk ve en önemli amacı tektir: kendi huzurunu ve manevi rahatlığını elde etmek.”
Mark Twain bu cümleyi öyle bir ortaya bırakıyor ki, insan ister istemez kendi hayatına dönüp bakıyor: Yaptığım şey gerçekten “iyi” olduğu için mi, yoksa ben içim rahat etsin diye mi?
Kitap boyunca Twain, insanı övmek yerine adeta ince ince “deşiyor.” İyilik yapıyorsun… ama aslında kendini iyi hissetmek için. Fedakarlık yapıyorsun… ama içsel huzurun için. Yani özetle Twain diyor ki: “O kadar da kahraman değilsin, biraz sakin ol.”
İtiraf etmek lazım, okurken yer yer “yok artık” diyorsun ama bir yandan da içten içe “adam haklı olabilir mi?” şüphesi kemiriyor. En rahatsız edici tarafı da bu zaten: seni başkalarından çok kendinle yüzleştiriyor.
Kitap bittikten sonra yaptığım en basit şeyde bile bir iç ses belirdi “Bunu gerçekten neden yaptın?” Twain sağ olsun, insanın iç muhasebe sistemini ücretsiz aktive ediyor.
Kısa, net ve biraz da alaycı bir metin. Okuması kolay, kabullenmesi zor. Ama bir kere okudun mu, insanı eskisi kadar saf bir yerden okuyamıyorsun.
Kitabın yazılma hikayesi de çok farklı ama cazip kalması için burada bahsetmek istemiyorum. Okunmasını tavsiye ederim.
·
124 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.