Normalde bitirdiğim kitaplar hakkında inceleme yazmayı tercih etmiyorum. Ancak Camdan Kale, bu alışkanlığımı bozdu. Bunun en önemli nedeni, kitabın mezuniyet projemizin konusu olan “parentifikasyon” yani ebeveynleşen çocuklar temasını çarpıcı ve sarsıcı bir şekilde ele almasıydı.
Kitap, dört çocuğun ebeveynlerinin sorumsuzlukları nedeniyle erken yaşta üstlenmek zorunda kaldıkları ağır yükleri anlatıyor. Çocuklar, olması gerekenin aksine korunması gereken bireyler değil; aksine kendi kendilerini korumak zorunda kalan, hatta zaman zaman ebeveynlerine destek olan bireyler hâline geliyorlar. Buna rağmen anne babalarına olan bağlılıklarını tamamen koparamamaları, ihmalin çocuk üzerindeki karmaşık etkisini açıkça gösteriyor.
Kitapta en çarpıcı noktalardan biri, ebeveynlerin ciddi sorunları ya görmezden gelmesi ya da çarpıtarak “normal” gibi sunması. Örneğin annenin, iletişim kurmaktan kaçınmasını “telefonlar yüzeysel bir iletişim aracıdır” diyerek meşrulaştırması, aslında duygusal uzaklığın bir savunma mekanizmasına dönüştüğünü gösteriyor.
Daha da sarsıcı olan ise, çocuğun maruz kaldığı açık bir istismar durumunda annenin verdiği tepki. Çocuğun yaşadığı olayı anlatmasına rağmen annenin bunu ciddiye almak yerine “hayal görüyorsundur” demesi, ardından durumu failin yalnızlığıyla açıklaması ve hatta “cinsel saldırının bir algı suçu olduğu” gibi ifadelerle olayı çarpıtması, istismarın nasıl inkâr edilip normalleştirilebildiğini gözler önüne seriyor. Bu noktada çocuk, yaşadığı şeyin yanlış olduğunu bilse bile, ebeveyninin tutumu nedeniyle kendi algısını sorgulamak zorunda kalıyor.
Benzer şekilde babanın da çocuğun yaşadığı durumu “seni biraz mıncıklamıştı” diyerek basitleştirmesi, olayın ciddiyetini küçümseyerek çocuğun yaşadığı travmayı yok sayması anlamına geliyor. Bu tür tepkiler, çocukların yaşadıklarıyla baş başa bırakıldığını açıkça ortaya koyuyor.
Bir diğer dikkat çeken örnekte ise annenin, bir felaketi insanların doğaya verdiği zararın “intikamı” olarak yorumlaması, gerçeklikten kopuk ve sorumluluk almaktan uzak bir bakış açısını yansıtıyor. Bu yaklaşım, ebeveynin olaylara sağlıklı ve gerçekçi bir çerçeveden bakamadığını gösterirken, çocukların da bu çarpık bakış açısıyla büyümesine neden oluyor.
Tüm bu örnekler, ortak bir gerçeğe işaret ediyor:
Ebeveynler, ya sorumluluk almamak ya da kendi gerçekliklerini korumak adına, normal olmayan durumları çarpıtarak çocuklara “normal” gibi sunuyorlar. Bu da çocukların hem kendilerini hem de yaşadıklarını sorgulamasına neden oluyor.
Kitapta değinilmesi gereken çok fazla nokta var. Çocuk ihmali, istismar, çocuklara yüklenen sorumluluklar, olgunlaşmamış ebeveynler vb. Ancak şu noktaya değinmek istedim. Ebeveynlerin aslında normal olmayan durumları zamanla çocuklara “normalmiş” gibi sunmaları oldu.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.