Bir Çaydan Fazlası
Çay Kitabı ilk bakışta insana “Çay işte, ne anlatacak ki?” dedirtiyor. Oysa kitap, çayı sadece bir araç olarak kullanıyor; asıl anlattığı şey hayatın kendisi.
Okakura Kakuzo çayı öyle bir yerden ele alıyor ki, sıradan bir içecek olmaktan çıkarıp bir yaşam felsefesine dönüştürüyor. “Çaycılık, kusurlu olanı kabullenme sanatıdır” derken, hayatın mükemmel olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Kusurların da en az kusursuzluk kadar anlamlı olduğunu gösteriyor. Keşke kusurlarımızı da kabul edebilsek şu hayatta.
Bir başka yerde “Sadelik, gerçek zarafetin özüdür” diyerek, gösterişten uzak bir estetik anlayışını savunuyor. Abartıdan arınmış, doğal ve sade olanın aslında en değerli olduğunu vurguluyor. Çünkü çoğu zaman en huzurlu anlar, en basit olanlardır. Gelsin birde şimdiye baksın bakalım abartı olmadan yaşayan varmı acaba?
Kitap boyunca tekrar eden temel düşünce hayatın karmaşası içinde küçük şeylerde huzur bulabilmek. Büyük hedeflerin peşinde koşarken, çoğu zaman gözden kaçırdığımız o küçük ama kıymetli anlara dikkat çekiyor. Çay da bu noktada bir sembole dönüşüyor; basit bir çay içme anı bile farkındalıkla yaşandığında anlam kazanıyor. Günlük hayatın hızına o kadar kapılmış durumdayız ki. Pek çok şeyi olduğu gibi çayı da çoğu zaman fark etmeden tüketiyoruz. Oysa kitap, yavaşlamayı ve yapılan her şeyi gerçekten hissederek yaşamayı öneriyor. Kemal Sunal’ın bir filminde (Atla Gel Şaban) “Martılar martılar” diye yazdığı ciklet yazıları aklıma geldi. Geçim derdinden hayatın zevkine mi varıyoruz.:)
İlerleyen bölümlerde estetik anlayışı derinleşiyor. Güzelliğin kusursuzlukta değil, küçük eksiklerde saklı olduğunu söylüyor. Her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatarak, daha gerçekçi ve insani bir bakış açısı sunuyor. Mükemmelliği takıntı haline getirenler anlayabilir mi acaba bilemiyorum. Bir noktadan sonra kitabın meselesinin çay olmadığını anlıyorsunuz.
1000K kullanıcılarına soruyorum o zaman:)
Hayatı nasıl yaşıyoruz? Hızlı ve farkında olmadan mı, yoksa daha sakin, bilinçli ve hissederek mi?1000Kitap
Çay Kitabı ilk bakışta insana “Çay işte, ne anlatacak ki?” dedirtiyor. Oysa kitap, çayı sadece bir araç olarak kullanıyor; asıl anlattığı şey hayatın kendisi.
Okakura Kakuzo çayı öyle bir yerden ele alıyor ki, sıradan bir içecek olmaktan çıkarıp bir yaşam felsefesine dönüştürüyor. “Çaycılık, kusurlu olanı kabullenme sanatıdır” derken, hayatın mükemmel olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Kusurların da en az kusursuzluk kadar anlamlı olduğunu gösteriyor. Keşke kusurlarımızı da kabul edebilsek şu hayatta.
Bir başka yerde “Sadelik, gerçek zarafetin özüdür” diyerek, gösterişten uzak bir estetik anlayışını savunuyor. Abartıdan arınmış, doğal ve sade olanın aslında en değerli olduğunu vurguluyor. Çünkü çoğu zaman en huzurlu anlar, en basit olanlardır. Gelsin birde şimdiye baksın bakalım abartı olmadan yaşayan varmı acaba?
Kitap boyunca tekrar eden temel düşünce hayatın karmaşası içinde küçük şeylerde huzur bulabilmek. Büyük hedeflerin peşinde koşarken, çoğu zaman gözden kaçırdığımız o küçük ama kıymetli anlara dikkat çekiyor. Çay da bu noktada bir sembole dönüşüyor; basit bir çay içme anı bile farkındalıkla yaşandığında anlam kazanıyor. Günlük hayatın hızına o kadar kapılmış durumdayız ki. Pek çok şeyi olduğu gibi çayı da çoğu zaman fark etmeden tüketiyoruz. Oysa kitap, yavaşlamayı ve yapılan her şeyi gerçekten hissederek yaşamayı öneriyor. Kemal Sunal’ın bir filminde (Atla Gel Şaban) “Martılar martılar” diye yazdığı ciklet yazıları aklıma geldi. Geçim derdinden hayatın zevkine mi varıyoruz.:)
İlerleyen bölümlerde estetik anlayışı derinleşiyor. Güzelliğin kusursuzlukta değil, küçük eksiklerde saklı olduğunu söylüyor. Her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatarak, daha gerçekçi ve insani bir bakış açısı sunuyor. Mükemmelliği takıntı haline getirenler anlayabilir mi acaba bilemiyorum. Bir noktadan sonra kitabın meselesinin çay olmadığını anlıyorsunuz.
1000K kullanıcılarına soruyorum o zaman:)
Hayatı nasıl yaşıyoruz? Hızlı ve farkında olmadan mı, yoksa daha sakin, bilinçli ve hissederek mi?·
141 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bence hayatı olduğumuz ortama göre yaşıyoruz. Alelade bir ortamda hızlı ve farkında olmadan ama sevdiklerimizle ve sevdiğimiz ortamlarda sakin ve bilinçli yaşıyoruz.
