Önyargıların Gölgesinde Kırılan Bir Hayat..
Vicdanın sustuğu, Gözyaşının konuştuğu yer..
Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikaye anlatmaz; ruhunuzun en hassas tellerine dokunup sizi darmadağın eder. Orhan Kemal’in El Kızı romanı benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu. Okurken yer yer öfkeden titrediğimi, yer yer ise gözyaşlarıma hakim olamadığımı itiraf etmeliyim. İnsanın insana, en çok da kadının kadına ettiği zulmü bu kadar çıplak ve sarsıcı görmek beni duygusal anlamda gerçekten yordu.
'Masumiyetin Kuşatılması..'
Romanın başkahramanı Nazan’ın hayatı, aslında hepimizin aşina olduğu ama görmezden geldiği o "el kızı" yaftasının ne kadar ağır bir yük olduğunu gösteriyor. İyi niyetle, sevgiyle girilen bir yuvanın, dedikodular ve bitmek bilmeyen kıskançlıklarla nasıl bir cehenneme dönüşebileceğini izlemek içimi acıttı. Nazan’ın o saf masumiyetinin, kaynanasının ve çevresindeki insanların kötücül planları altında ezilmesi, insanlara olan inancımı sorgulattı.
'Toplumsal Bir Yara: Önyargı..'
Kitapta beni en çok ağlatan şey, sadece Nazan’ın yaşadığı talihsizlikler değil; bu talihsizliklerin ne kadar "sıradan" ve "tanıdık" olmasıydı. Bir kadının iffeti üzerinden yürütülen o kirli hesaplar, toplumun yargısız infazları ve en yakınlarının bile ona sırt çevirmesi.. Kendimi karakterlerin yerine koymaktan alıkoyamadım. O çaresizlik hissi sayfalar boyu yakamı bırakmadı..
Sonuç Olarak..
El Kızı, duygusal tarafıma yenik düşmeme sebep olan, bitirdikten sonra uzun süre boşluğa bakmama yol açan eserlerden biri oldu. Eğer kalbiniz bu kadar ağır bir dramı kaldırmaya ve bir de sinir krizleri geçirmeye hazırsa okuyun derim; ama yanınızda mutlaka bir paket peçete bulundurun ha bir de parçalayacak bir şeyler. Çünkü bu roman sadece bir "el kızının" değil, hepimizin içindeki o susturulmuş vicdanın hikayesi..
··
202 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.