“Var olan arzuları hâlâ yerli yerindeydi… ama bunları gerçekleştirecek gücü kalmamıştı.”
Bu kitap bana en çok şunu hissettirdi: insan bazen istemeyi bırakmaz, sadece yapacak gücü kalmaz. Adelaide’in yaşadığı tam olarak bu. İçinde hâlâ iyi bir insan olma isteği, sevilme arzusu, hayatı toparlama çabası var ama tükenmişliği hepsinin önüne geçiyor.
Hayattaki alma-verme dengesi burada çok sert bir şekilde yüzüne çarpıyor. Adelaide o kadar çok veriyor ki; sevgisini, zamanını, kendisini… Geriye kendine saklayabileceği neredeyse hiçbir şey kalmıyor. Ve en acısı da bu zaten: karşılık alamamak değil, kendinden geriye bir şey kalmaması.
Okurken onun yorgunluğunu gerçekten hissediyorsun. Öyle büyük olaylar değil; saçını yıkamak, dışarı çıkmak gibi basit şeylerin bile nasıl ağırlaştığını görmek insanın içine dokunuyor. Çünkü bu his, sandığımızdan daha tanıdık.
Adelaide benim için çok güçlü bir karakterdi. Çünkü güç her zaman ayakta kalmak değil; bazen düştüğünü fark etmek ve bir noktada kendine dönmeyi öğrenmek.
Ve bence kitabın en vurucu tarafı da bu:
İnsan gücünü başkalarında aradıkça kayboluyor, ama kendinde bulmayı öğrendiği an gerçekten güçleniyor.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.