Tutunmak mı, Yapışmak mı?
Birhan Keskin’in Fakir Kene’si, diğer kitaplarına göre daha bedensel, daha ham ve daha sert bir yerde duruyor. Bu kez mesele yalnızca duygular değil; beden, yoksunluk ve hayatta kalma hâli.
Kitabın adı bile rahatsız edici: “fakir” ve “kene”.
Eksiklik ve tutunma.
Yoksunluk ve yapışma.
Şiirler de tam olarak bu gerilimde ilerliyor. İnsan bazen yalnız kalmaz; bir şeye, birine, bir hatıraya tutunmak zorunda kalır. Ama o tutunma hâli sağlıklı değildir; daha çok bir tür bağımlılık gibi.
Bu kitapta duygu daha çıplak.
Daha az örtülü, daha az estetik kaygı taşıyan, daha doğrudan.
Okurken şunu hissediyorsun:
İnsan sadece sevmekle kalmaz, bazen tutunur, hatta yapışır.
Ve o noktada sevgiyle ihtiyaç arasındaki sınır silinir.
Keskin’in dili yine sade; ama bu kez daha keskin ve rahatsız edici. Şiirler güzel olmak için değil, doğruyu söylemek için var gibi.
Okuyup bitirdiğinde aklında kalan şey bir duygu:
İnsan bazen eksik kaldığı yerden tutunur, ama o tutunma onu daha da yaralar.
·
108 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.