Kalbi yoran bir hikaye...
Kalbi yoran bir hikaye...
Mazlume; anne ve babasını kaybetmiş, sokaklara düşmüş kimsesiz bir genç kızdır. Soğuğu ve açlığı iliklerine kadar hissettiği o en karanlık anda, karşısına Mihriban çıkar. İçindeki bir ses bu teklifi reddetmesi gerektiğini fısıldasa da, çaresizliğine yenik düşüp ev davetini kabul eder. Böylece, aslında hiç bir araya gelmemesi gereken üç insanın hayatının kesişmesiyle, geri dönülemez bir trajediler silsilesi başlamış olur.
Mihriban’ın kızı İkbal gibi önünde pişmanlıklarla dolu bir örnek olmasına rağmen; aslında o evde kalmaması gerektiğini, her şeyin ne kadar yanlış olduğunu içten içe bilmesine rağmen Mazlume’nin o evden gidememesi ve buna mecbur kalmasının verdiği çaresizliği okumak gerçekten yorucuydu.
Sonrasında İhsan’ın da hikâyeye dahil olması ve Mihriban’ın etkileriyle Mazlume’nin adım adım karanlık bir hayata mahkum edilişini izlemek ruhumu fazlasıyla yıprattı. Kitabın dili ve anlatımı son derece akıcı, okuru hiç yormuyor; ancak özellikle son 30 sayfada hissettirdiği o yoğun çaresizlik duygusu... Anlatımı değil, anlattıklarıyla tam anlamıyla kalbi yoran bir hikâyeydi.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.