Trainspotting sadece bir bağımlılık hikâyesi değil, insanın düşüşünü, kaçışını ve en çok da tutunamayışını anlatan bir metin. Okuru rahatsız etmekten hiç çekinmeden, Edinburgh’un kenar mahallelerinde yaşayan bir grup gencin hayatını filtresiz bir şekilde önümüze koyuyor. Bu yüzden kitap, yer yer mide bulandırıcı ama bir o kadar da gerçek.
Karakterler arasında en çok öne çıkan ise benim için Spud oldu. Onun saflığı, iyi niyeti ve bu sert dünyanın içinde sürekli ezilmesi insanın içini acıtıyor. Diğer karakterler bir şekilde sertleşmişken, Spud’un kırılgan kalması onu en “insan” yapan şey.
Kitap boyunca bağımlılığın sadece fiziksel değil, zihinsel ve duygusal bir çöküş yarattığını net şekilde görüyorsun. Halüsinasyonlar, kontrol kaybı, gerçeklikten kopuş… Ama bunlardan daha sarsıcı olan şey, bu hayatın sadece bağımlıları değil, onların çevresindekileri de yok etmesi. Özellikle bir bebeğin bu ortamda büyümek zorunda kalması, kitabın en ağır ve unutulmaz noktalarından biri. Orada mesele artık bireysel bir çöküş değil, doğrudan masumiyetin yok oluşuydu bana göre.
Kitap bittikten sonra izlenen ise aynı hikâyeyi daha derli toplu ve görsel olarak çarpıcı bir şekilde sunuyor. Film, kitabın kaotik yapısını biraz sadeleştirirken duyguyu daha yoğun veriyor. Özellikle karakterlerin iç dünyasını ve o karanlık atmosferi daha doğrudan hissettiriyor. Bu yüzden film, bazı izleyiciler için kitaptan daha etkileyici bile olabilir. Türü sevenlere tavsiye ederim.
·
65 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
