Pamuk Tarlasında Bir Fatmacık
Anam da pamuk işçisiymiş bir zamanlar. Çukurova'da değilse de Söke'de. Yalınayak değilse de traktör sırtında tepmiş o yolları.
Ablam aç susuz, sevgiye muhtaç çok ağlamış pamuk tarlalarında. "Çocuum de bene" diye seslenirmiş; anacım işin arasında gönlünü eyleyebilmek için "çocuuum" diye bağırırmış uzaklardan. Anamın sesi şefkât doludur. Bir kere "çocuum" desin; başın okşanmış, sevilmiş gibi hissedersin ama kuru sözle sevgiye doyulur mu hiç? Ablam bu sefer de "gızım de bene" diye karşılık verirmiş. Anam da "gızııım, güzel gızım" diye bağırırmış karşıdan.
Bu romanda da anamın öyküsüne rastladım. Elif'in dirayetinde, Meryemce'nin inadında anacım geldi hep gözümün önüne. İşte bunlar hep emektir sevgili okur, dökmeyen ne bilsin.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.