Bazı kitaplar olay anlatır, bazılarıysa insanın içini sessizce açar. İnsanlar benim için ikinci gruptaydı. Kitabı bitirdiğimde aklımda büyük bir aksiyon ya da şaşırtıcı olaylar değil, insan olmaya dair garip bir ağırlık kaldı. Sanki biri dünyaya dışarıdan bakıp bizi incelemiş ve sonra en kırılgan yerlerimizi tek tek önüme koymuş gibiydi. İnsanlar’ın konusu ilk başta bilimkurgu gibi duruyor. Bir uzaylı, insanlığı gözlemlemek için dünyaya geliyor ve bir matematik profesörünün yerine geçiyor. Ama kitap ilerledikçe olay uzaydan çıkıp tamamen insan ruhuna dönüyor. Çünkü dünyaya yabancı olan biri, bizim normal dediğimiz şeylerin ne kadar tuhaf olduğunu fark ediyor. İnsanların yalnızlığı, sevgiyi karmaşık hâle getirmesi, sürekli mutsuz olacak bir şey bulması, kendini yetersiz hissetmesi… Dışarıdan bakınca gerçekten çok garip canlılarız. Kitabın akışı çok hızlı değildi ama beni yormadı. Daha çok düşünerek okunan bir kitaptı. Bazı yerlerde durup uzun uzun düşündüm çünkü yazar tek bir cümlede insanın içine dokunmayı başarıyor. Özellikle gündelik şeyleri anlatış biçimi çok etkiledi beni. Bir fincan çay, bir köpek, gece yürüyüşü ya da birine sarılmak… Normalde üstünde durmayacağımız şeyleri öyle bir anlatıyor ki, hayatın aslında bunlardan oluştuğunu fark ediyorsun.Matt Haig’in kaleminde beni en çok etkileyen şey yapay bir derinlik kurmaması oldu. Felsefe yapmaya çalışırken boğmuyor. Tam tersine, çok sade yazıyor ama o sadeliğin altında insanın içini acıtan bir gerçeklik var. Özellikle ana karakterin zamanla insanlara karşı değişen bakışı çok güçlü işlenmişti. Başta insanları anlamsız, bencil ve saçma bulan biri, zamanla onların kırılganlığına alışıyor. Ve aslında insanı insan yapan şeyin kusursuzluğu değil; tam tersine korkuları, eksikleri ve bağ kurma çabası olduğunu görmeye başlıyor. Karakterlerin psikolojisi bana çok gerçek geldi. Çünkü kitapta kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değil. Herkes biraz yalnız, biraz kırgın, biraz eksik. Bence kitabın en güçlü tarafı da buydu. İnsanlığı yüceltmiyor ama tamamen umutsuz da göstermiyor. Bizi tüm çelişkilerimizle anlatıyor. Kitap boyunca içimde sürekli şu düşünce dolaştı: İnsan olmak gerçekten zor. Sürekli düşünen, geçmişi unutmayan, geleceği kafasında kurup duran bir canlı olmak yorucu. Ama galiba tüm bu karmaşanın içinde sevgiyi hissedebilmek, birine ait hissedebilmek ve küçük şeylerden mutlu olabilmek de bu hayatı değerli yapan şey. Kitabı bitirdiğimde elimde net cevaplar kalmadı ama kendime başka gözle bakmaya başladım. Belki de kitabın asıl gücü burada. Sana yeni bir hayat vermiyor ama kendi hayatına biraz daha dikkatli bakmanı sağlıyor. Keyifli okumalar.
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.