Kısacık ama acımasız bir gerçekle yüzleştiren bir metin.
Her gün en az bir kadının katledildiği haberiyle güne başlıyoruz. Erkekler tarafından öldürülen kadınların hikayelerine yer veren bu metin, uzun süre okuma listemdeydi. Keşke daha önce okusaydım..
"Ben bu kitabı yarın öldürülecek bir kadınmışım gibi son nefesimle yazdım. Ben bu kitabı yarın bir kadın daha öldürülmesin diye yazdım." diyor Hatice Meryem. Kadın cinayetlerindeki artışı sorgularken biraz da olsa farkındalık kazandırmaya çalışıyor sadece. "Erkekler bu kadar cinayet işlerken neden kadın cinayeti diyoruz?" diye soruyor mesela? Ya da "kadınlara deli diyorlar ama asıl deliren erkekler" diyor.
Hikayelerin çok etkileyici. Çünkü hem gerçekliğin bir parçası, hem de bütün metni "sen" diliyle yazarak, okuyan herkese potansiyel katil olma hissiyatını yaşatıyor aslında. Erkeklik psikolojisini öne çıkardığı için bazen meşrulaştırmak mı istiyor diyorsunuz, ancak devamında aslında cinayet nedenlerinin ne kadar basit meseleler olduğunu gösterdiğini anlıyorsunuz. Kadın katillerinin zihnine girmesi bir yana, en çok da hep "o asla beni incitmez dediğimiz yakınlarımız" tarafından öldürülen kadınları konu ediniyor. Gerçekten rahatsız edici bir metin. En çok da anlatılanlar kurgulanmış olmadığı için rahatsız edici.
"Bir kadının neresinden başlanırsa başlanılsın kolayca öldürülebileceğini gördüm. Kolundan budundan, gelmişinden geçmişinden, şakasından gülüşünden, batılı yaşam tarzını örnek aldığından, bakire (!) olmadığından, radyoda tüm sevenlere ve sevilenlere anomsuyla bir şarkı istettiği için, sinemaya gittiği için, pantolon giydiği için, dondurmayı yalayarak yediği için, kaşından, gözünden, bakışından... Ben bu kitabı bunun için yazdım."
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.