“Öğle yemeğinden beri tuvalete gitmek istiyorum ama anne olmaktan başka bir şey yapmak imkansız.Ağlayıp duruyor üstelik, ağlıyor, ağlıyor, ağlıyor, aklımı oynatacağım.Anneyim ben, nokta.”
İşte bu sözler kitabı ve karakterin sıkışmışlığını anlatmak için yeter de artar bile.Evet annelik kutsal, evet annelik güzel bir şey….mi acaba?
Her zaman, her kadın için anne olmak aynı anlamı taşıyamayabiliyor bazen çünkü herkes anne olmak istemeyebiliyor, isteyerek anne olmayabiliyor, planlamayabiliyor.Keza baş karakterimiz için de durum böyle aslında.Oğluna, anneliğine ve bir yandan kocasına ve kocasının karısı olmasına alışamamış, garipsemiş biri.Dolmuş, taşmış, artık içinde tutamayan ve dengesizleşen bir kadın.Bir sürü rol yüklenmiş ve bu onu yoruyor. Hatta bence lohusa depresyonunda olan bir kadın.
Yalan yok ayarlarımla oynadı biraz ama elinizden bırakamıyorsunuz da çünkü akıyor gidiyor kitap.Sevgi ve şiddet arasında sürekli gidip gidip geliyorsunuz karakterle beraber.İlginç bir okuma deneyimi sundu.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.