"Ne güzel uyurdun sen. Uyku en çok senin gözlerine yakışırdı. Ve ben en çok uyurken severdim seni. Keşke ben de birazcık uyuyabilsem, seni düşünmeden, seni unutarak, sen hiç olmamışsın gibi, bir an olsun seni hafızamdan silerek dalabilsem uykuya ama mümkün değil."
"Ben hep senin yüzünden yalanlar söyledim kendime, başkalarına. Bahaneler uydurdum ha bire. Ben üzülmeyeyim diye. Ben hep senin yerine özürler diledim kendimden. Hep seni akladım içimden."
Polat Özlüoğlu’nun okuduğum ikinci #öykü kitabı #GünlerdenKırmızı oldu. Kapağı mavi olsa da içinde yer alan on iki öykünün her birinden kırmızının o iç yakan tonu, o kızıllık usul usul sızıyor. Acının rengi gibi...
Her öykünün kurgusuna süssüz, gösterişe kaçmadan, yalın ama çarpıcı bir dil hakim. Sanıyorum ki @polatozluoglu ’nun en güçlü taraflarından biri de burada saklı: Kelimelerin taşıdığı acı zaten yeterince ağır olduğu için onları süslü cümlelere emanet etmiyor.
Yalnızlık, kimsesizlik, hayatla boğuşma, kayıplar, kaybettirilenler, yoksulluk ve yoksunluk, ölüme yürümek, insanın kendini arayışı, ailenin açtığı yaralar ve bir evin içine sinmiş o derin sessizlik tüm öykülerde hissediliyor.
Yıllarca bize ailenin kutsallığı anlatıldı.oysa insanın en derin yaraları çoğu zaman yine aileden yadigar...
Kitaptaki öyküler bunu sarsıcı bur biçimde gösteriyor.
"Günlerden Kırmızı" beni ciddi anlamda etkileyen, bittikten sonra da zihnimde kalmaya devam eden bir #kitap oldu.
Öykü seven herkese gönül rahatlığıyla #tavsiyeederim...
Akşehir'deki bu şelalede, bu güçlü suyun altında Zümrüt'ü hissettim. O deniz kızını..
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.