orta doğu edebiyatına olan ilgim beni sık sık bu coğrafyanın sert gerçeklikleriyle buluşturuyor ancak saadâvi’nin bu eserinde karşılaştığım deneyim çok daha sarsıcıydı. yazarın metne hakim kıldığı o "tekinsiz" atmosfer ve anlatım tekniği gerçekten çok etkileyici. normalde bu kadar ağır bir hayat hikayesinin yoğun bir trajediye dönüşmesini beklersiniz ama yazar tam tersini yaparak olayları son derece mesafeli, hatta "hissiz" diyebileceğim bir perspektifle ele almış.
bu soğukkanlı dil, aslında metnin gücünü artırıyor. din, aile ve devlet kurumlarının birey üzerindeki baskısını anlatırken kullanılan o ajitasyondan uzak üslup, eleştirinin etkisini daha da derinleştiriyor. romanın üç bölümlük yapısı içinde firdevs’in kendi hikayesini anlattığı kısım bittiğinde, kendimi sanki konforlu bir uykudan sarsıcı bir gerçekliğe uyanmış gibi hissettim. o anın yarattığı boşluk ve farkındalık hissi metnin başarısının en büyük kanıtı benim için.
eleştirmenlerin aksine, kitaptaki erkek karakterlerin tamamının karikatürize edilmiş olması beni hiç rahatsız etmedi. aksine bu tercihin, anlatıyı amacına ulaştıran bilinçli bir araç olduğunu düşünüyorum. yazar burada bireysel karakter analizlerinden ziyade, sistemin o tekdüze ve sömürgen yüzünü bu "tip"ler üzerinden çok daha net göstermiş. firdevs’in her şeyini kaybederek ulaştığı o korkusuz "sıfır noktası", benim için edebiyat tarihindeki en güçlü uyanışlardan biri.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.