Ne zaman adın geçse bir yerlerde bana bir haller olur. Başkalaşırım, dünya denilen bir gezegende yaşadığımı unutur kendi iç dünyamda uzun bir yolculuğa çıkarım. Sen aklıma gelince utanır, sıkılır, daralırım. Sanki aklımdan geçişin yasaklı bir günah gibi gelir bana. Bir de kalabalık bir ortamda aklıma gelişin yok mu? En çok bu zorda bırakır beni. Herkes bendeki seni görecekmiş ayıplayacakmış zannederim. Oysa aklımdan çıkmayışın aşkların en güzelidir ve hayatı en güzel yaşama biçimidir bilirim... Bilirim bilmesine de, aklımın odalarında ev sahipliği yapan seni bir türlü bırakamam. Bırakmazsın aklımı ve bu beni ne de çok yorar...
"Kıymetini bilmiyorum sevgilim. Gel kurtar bendeki seni..."