İnsanın En Büyük İhtiyacı: Anlaşılmak
Bazı insanlar kalabalıklar içinde kaybolur; en acısı da bunun kimsenin fark etmemesidir. Kimisi bu duyguyu çok daha yoğun yaşar. Davranışlarıyla “Ben yalnızım.” diye haykırır ya da bazen hüzünlü bakışlarla anlatmaya çalışır yalnızlığını. Altı Harfli Bir Tatlı romanı da bu yalnızlığı anlatıyor.
Kitabın baş karakterleri Meltem ile Selime Teyze. İki farklı yaşam, yaşanılan benzer hüzünler… Bir tarafta kimsesiz yalnızlık, diğer tarafta terk edilmiş yalnızlık. Meltem kimsesiz kalmış. Anne sevgisini, baba şefkatini hissedememiş; bu eksikliği bir türlü tamamlayamamış. Geçmişe saplanıp kalmış. Diğer karakterimiz Selime Teyze ise şimdinin yalnızlığı içinde hapsolmuş; fark edilmeyi, anlaşılmayı bekliyor.
Çocukluk ve yaşlılık dönemleri aslında birbirine benzer. İki dönemde de insanlar ilgiye, sevgiye ve şefkate ihtiyaç duyar. Özellikle yaşlılar, hayatın içinde kendilerini daha yalnız hisseder. Herkes bir yerlere koşuştururken, onlar hayatın verdiği yorgunlukla bir köşeye çekilmiş, kendi başlarına yaşamaya çalışır. Çoğu zaman kimse onları gerçekten görmez. Konuşurlar ama duyulmazlar, görülürler ama fark edilmezler. İşte bu durum onları derinden üzer. Çünkü düşünsenize; bir zamanlar hayatın içindeyken, bir şeyler üretirken, fikirlerine danışılırken… Bir anda “yoruldun”, “hasta oldun”, “evinde dinlen” denilerek sessizce hayatın dışına itilirler. Adeta ölümü beklemeleri istenir. Oysa insan, dinlenilmediği ve anlaşılmadığı zaman hayatta gerçekten mutlu olamaz. Roman da Selime Teyze karakteriyle bize tam olarak bu duyguları hissettiriyor.
Gerçekten birbirimizi anlıyor veya anlamak için çaba sarf ediyor muyuz? Karşı tarafı dinlemeden nasıl anlayabiliriz ki? Çoğu zaman kendimizi bile duymuyor ve dinlemiyoruz. Haz ve hız çağında yaşıyoruz. Kendimizi fark edecek vaktimiz bile kalmıyor. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor, ama aslında hiçbir yere varamıyoruz. Böyle bir ortamda geçmişte yaşanılan acılara takılıp kalabiliyoruz. Bu saplantılarla kendi başımıza baş edemiyoruz. Birisinin elimizden tutmasını istiyoruz. İşte yazar, Fırat karakteriyle Meltem’in elinden tutuyor. Meltem’e umut oluyor. Geçmişin karanlığından, saplanıp kaldığı yerden onu kurtarıyor. Yaşanılan her şeyin bizi bugüne hazırladığını, geçmişte kalarak kendine kötülük ettiğini fark ettiriyor. Meltem, Selime Teyze’ye umut olurken; Fırat ise Meltem’e umut oluyor.
Roman boyunca aslında en çok hissedilen şey, insanın anlaşılma isteği oluyor. Çünkü bazen insanın hayatını değiştiren şey büyük mucizeler değil, yanında duran birinin varlığıdır. Küçük bir ilgi, samimi bir konuşma ya da içten bir dokunuş bile insanın yeniden hayata tutunmasına neden olabilir. Kitap da tam olarak bunu hissettiriyor. İnsan, ancak anlaşılabildiği yerde kendini ait hissediyor.
Yazar sade ve akıcı bir üslup kullanmış. Yoğun ve karmaşık cümleler kurmak yerine, duyguları samimi bir şekilde aktarmayı tercih etmiş. Bu da romanın etkisini daha güçlü hâle getiriyor. Okurken karakterlerin yalnızlığını, kırgınlıklarını ve umut arayışlarını içten bir şekilde hissedebiliyorsunuz. Daha önce Şermin Yaşar’ın eserlerini okumamıştım. Ancak Altı Harfli Bir Tatlı, yazarın diğer kitaplarını da merak etmemi sağlayan etkileyici bir roman oldu.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.